Kızımın Zorba Okul Arkadaşları Kızımın Saçına Sakız Yapıştırdı, Ama Müdürün Odasına Girdiğimizde Karşılaştığım Manzara Kriz Geçirmeme Sebep Oldu..

Öğretmen malzeme almak için odadan çıktığında, videoda o üç kızın kızıma sinsice yaklaştığını gördüm. Sakızı saçına yapıştırışları, o acımasız kahkahaları, Cemre'nin eski kıyafetleriyle ettikleri alaylar... Her şey saniye saniye, en net haliyle kaydedilmişti. O an içimdeki öfke yeniden alevlendi. Ayağa kalkıp o ailelere bağırmak istedim ama Cemre elimi sımsıkı tutarak beni durdurdu. Gözleriyle ekrana bakmamı işaret etti.

Çünkü video sakız olayıyla bitmiyordu.

Cemre, saçındaki sakızla sessizce laboratuvardan çıkıp tuvalete gittiğinde, o üç kız öğretmen masasının etrafında kalmıştı. Kayıt hâlâ devam ediyordu. Buse kapıyı gözlerken, Melis öğretmenin kilitli olmayan çekmecesini açtı. İçinden çıkardığı kalın bir dosyayı Ceyda'ya uzattı. Bu, gelecek hafta yapılacak olan ve eyalet bursluluk sınavını etkileyen o çok önemli fen bilimleri final sınavının soruları ve cevap anahtarıydı! Üç kız, kıkırdayarak cep telefonlarını çıkardılar ve sınav sorularının fotoğraflarını çekmeye başladılar.

"O ezik kız yüzünden yakalanmayalım," dedi Melis videoda küçümseyici bir sesle. "Saçındaki o iğrenç sakızı temizlemesi saatler sürer, öğretmen de henüz dönmez. Çabuk çek şunları, annem bu sınavdan da düşük alırsam yaz tatilimi iptal edeceğini söyledi!" diye yanıtladı Ceyda paniğe kapılarak.

Müdür Bey videoyu durdurdu. Odadaki ölümcül sessizlik, Ceyda'nın babasının utançtan kıpkırmızı olmuş yüzünü elleri arasına almasıyla bozuldu. Melis'in annesi ise titreyen elleriyle pahalı çantasını sıkıyordu. Sadece kızlarına zorbalık yaptıkları için değil, kızlarının okuldan atılmalarına ve bursluluk sınavından men edilmelerine neden olacak devasa bir hırsızlık skandalıyla yüz yüzeydiler.

"Cemre çok zeki bir öğrenci," dedi Müdür Bey bana dönerek. "Tuvalete gidip ağlamak veya sadece sakız için şikayet etmek yerine, sınıfa geri dönüp tabletini almış ve videoyu doğrudan bana getirdi. Bu sadece basit bir akran zorbalığı değil, aynı zamanda ciddi bir akademik hırsızlık vakası."

O an, kızların aileleri aniden yerlerinden kalkıp bize doğru bir adım attılar. Melis'in annesi gözyaşları içinde, gururunu tamamen bir kenara bırakarak konuşmaya başladı. "Lütfen... Ne isterseniz yaparız. Kızımın yaptığı şey korkunçtu, o zorbalık asla affedilemez. Bütün okul masraflarınızı karşılayalım, yeni kıyafetler, yeni eşyalar... Ne isterseniz. Sadece lütfen bu video polise veya okul aile birliğine gitmesin. Kızlarımızın sicili bozulursa hayatları biter. Size yalvarıyoruz, lütfen bizi affedin."

Kızımın az önce kapıda söylediği o söz kelimesi kelimesine gerçekleşiyordu. Şımarık zorbalar ve onların kibrinden geçilmeyen aileleri, az önce aşağıladıkları o kızın karşısında kelimenin tam anlamıyla merhamet dileniyorlardı.

Ben tam ağzımı açıp onlara hak ettikleri cevabı verecekken, Cemre ayağa kalktı. Yüzünde ne bir kibir ne de bir öfke vardı. Sadece on üç yaşında bir çocuktan beklenmeyecek kadar büyük bir olgunlukla o üç kıza baktı.

"Kıyafetlerim eski olabilir," dedi Cemre sakin ama son derece güçlü bir sesle. "Saçımda bir sakız iziyle eve dönebilirim. Ama ben asla başkasının emeğini çalacak kadar küçülmem. Sizin benden çalmaya çalıştığınız özgüvenim, sizin o pahalı kıyafetlerinizden çok daha değerli."

Sonra Müdür Bey'e döndü. "Müdür Bey, ben onların okuldan atılıp hayatlarının kararmasını istemiyorum. Ama fen laboratuvarının o çalınan dürüstlüğünü geri vermeleri gerekiyor. Tüm dönem boyunca her gün dersten sonra fen laboratuvarını temizlemelerini, okulun kütüphanesindeki kitapları düzenlemelerini ve tüm sınıfın önünde benden özür dilemelerini istiyorum. Sınav için alacakları sıfır notu da zaten siz vereceksiniz."

Müdür Bey, Cemre'nin bu erdemli teklifi karşısında hafifçe gülümsedi ve başını salladı. Kızlar hıçkırıklara boğularak Cemre'ye teşekkür etmeye, defalarca özür dilemeye başladılar. Aileleri de utanç içinde başlarını öne eğmiş, Cemre'nin bu büyüklüğü karşısında ezilmişlerdi.

O odadan çıkarken kızımla el ele tutuştuk. Koridorda yürürken ona bir kez daha, bu sefer çok farklı bir gözle baktım. Ben onu yeni bir kasabada, yeni zorluklardan korumaya çalışan endişeli bir anneydim. Oysa o, kendi ayakları üzerinde durabilen, zekasıyla ve karakteriyle en büyük zorbaları bile dize getirebilen inanılmaz güçlü bir genç kadındı. Saçındaki o küçük sakız kalıntısı artık bir zorbalık izi değil, onun kazandığı o sessiz ve asil zaferin küçük bir madalyasıydı.