Kızımı hizmetçi olarak çalıştırıyorlardı benim yaptığım şey ise..
Kocası o ana kadar sessizdi. Ayağa kalktı.
“Anne, bunu yanlış anlıyorsunuz,” dedi. “Herkes yardımcı oluyor.”
O an kızımın bileklerine tekrar baktım. Yardım böyle olmazdı.
“Yanlış anlayan ben değilim,” dedim. “Yanlış yaşayan sensin.”
Salonda hava ağırlaştı. Kayınvalide bir şeyler söylemeye çalıştı ama sesi titriyordu. Ben konuşmaya devam ettim. Yavaş, net, durmadan.
“Bu ev benim paramla alındı. Kızımın mutlu olması için. Hizmetçi olması için değil. Bu evde kim, hangi şartlarda kalacak, buna ben karar veririm.”
Sonra kızımı yanıma çağırdım. Elini tuttum. İlk kez yıllardır sırtını dikleştirdiğini hissettim.
“Odaya çık,” dedim ona. “Biraz dinlen.”
Gitti. Kapı kapandığında salondaki herkes bana baktı. Çünkü artık hedef bendim.
Ama ben daha yeni başlamıştım.
Telefonumu çıkardım. Önceden hazırladığım numarayı aradım. Avukatım. Kısa konuştum. Yarın sabah saat dokuzda burada olacaktı. Ardından bankayı aradım. Evle ilgili tüm yetkileri geçici olarak dondurdum. Sonra bir emlak firmasını. Evin satılık ilanı, “şartlı” olarak sisteme girdi.
Kayınpeder ayağa fırladı.
“Sen bizi sokağa mı atıyorsun?” diye bağırdı.
Sesinde korku vardı. İlk kez.
“Hayır,” dedim. “Size bir gece veriyorum. Yarın bu evde sadece kızım ve torunlarım kalacak.”
O gece uyumadım. Kızımla aynı odada oturduk. Bana her şeyi anlattı. Nasıl yavaş yavaş yalnızlaştığını, nasıl “ayıp olur” diye sustuğunu, nasıl çocukları için katlandığını… Her cümlesi içimde ayrı bir iz bıraktı.
Sabah olduğunda kapı çaldı. Avukat geldi. Ardından polis. Resmî bir tahliye değildi ama baskı yeterliydi. Kayınpederin sesi koridorda yankılandı, kayınvalide ağladı, genç kız bağırdı. Kocası ise hiçbir şey söylemedi. Sadece kızımın yüzüne baktı. Kızım ilk kez bakışını kaçırmadı.
Kapı kapandığında ev sessizliğe büründü.
Ama hikâye orada bitmedi.
Üç gün sonra kızım kayboldu.
Telefonu kapalıydı. Çocuklar okuldaydı. Evde yoktu. İçimde kötü bir his vardı. Çünkü gitmeden önce bana tek bir cümle söylemişti:
“Anne, her şey bitmedi… Onlar pes etmez.”
O an anladım. Asıl mücadele şimdi başlıyordu. Ve bu kez sadece bir ev için değil…
Kızımın hayatı için.
