Kızım Her Şeyimi Satıp Kaçtığını Söyledi… Ama Babasının Sakladığı Gerçekten Haberi Yoktu!
Araba da aynı şekilde hukuken koruma altına alınmıştı. Görünürde Mehmet’in adına kayıtlı olsa da ölümünden hemen önce yapılan özel bir düzenlemeyle kullanım ve tasarruf hakkı yalnızca Nermin’e bırakılmıştı.
Ayşe ne satmıştı öyleyse?
Cevap üçüncü belgede çıktı. Murat, Mehmet hayattayken birkaç kez onu “işleri kolaylaştırmak” bahanesiyle notere götürmeye çalışmış, önceden hazırlanmış satış yetkisi belgeleri imzalatmak istemişti. Mehmet durumu fark etmiş, imzalamamış ve bunun üzerine kendi avukatıyla gizlice gerekli işlemleri tamamlamıştı.
Nermin’in eli yumruk oldu.
Demek ki plan yeniydi. Ve demek ki bu ilk denemeleri değildi.
Ertesi sabah zarfın içindeki avukat kartını aldı ve belirtilen adrese gitti. Avukat, yaşlı kadını görünce ayağa kalktı. Mehmet Bey’in onu önceden her şey için bilgilendirdiği belliydi. Belgeleri yeniden anlattı, ardından daha da sarsıcı bir detay verdi:
“Hanımefendi, kızınızla damadınızın yaptığı satış yasal olarak geçersiz olabilir. Ama daha önemlisi, ellerinde sizin imzanıza benzeyen sahte bir vekâletname kullanılmış görünüyor.”
Nermin’in içinden buz gibi bir şey geçti.
“Yani… benim imzamı taklit ettiler?”
Avukat ağır ağır başını salladı.
“Büyük ihtimalle evet. Ve bu ciddi bir suç.”
O an Nermin ilk kez ağlamadı, bağırmadı da. Sadece dikleşti. İçinde günlerdir, belki aylardır yavaş yavaş uyanan o sessiz güç artık yerini bulmuştu. Hayatı boyunca kırıp dökmeden yaşamış, hep alttan almış, “Aman aile dağılmasın” diyerek susmuştu. Ama şimdi mesele yalnızca mal mülk değildi. Mesele, eşinin anısına, kendi emeğine ve yıllarca kutsal sandığı anneliğe yapılan ihanetti.
Avukat hemen işlemleri başlattı. Tapuya şerh kondu, araç için devir durdurma talebi verildi, sahte vekâletname için savcılığa suç duyurusu hazırlandı. Banka kasası açıldığında ise Mehmet’in son hamlesi ortaya çıktı: Orada yalnızca bir miktar birikim değil, Ayşe ve Murat’ın son altı ayda yaptığı konuşmaların kayıtları, fotokopiler ve mesaj dökümleri vardı. Mehmet bir şeylerden şüphelenmiş, eski bir arkadaşının yardımıyla her şeyi belgelemeye başlamıştı.
En sarsıcısı da Murat’ın bir mesajıydı:
“Nermin Hanım nasıl olsa yalnız kaldı. Biraz ilgi gösteririz, imzayı da alırız. Sonra herkes kendi yoluna.”
Nermin o mesajı okurken gözlerini kapadı. Acı duydu, evet. Ama şaşırmadı. Çünkü bazı gerçekler insanın içine, kelimelerden önce çöker.
Üç gün sonra Ayşe kapıya geldi.
Muhtemelen annesinin her şeyi öğrenmediğini, yalnızca kırgın olduğunu sanıyordu. Elinde sahte bir telaş, yüzünde yapmacık bir yumuşaklık vardı.
“Anne, telefon yüzünden kızdıysan—”
Nermin kapıyı sonuna kadar açtı ama geri çekilmedi.
“İçeri girme,” dedi sakin bir sesle. “Avukatımla konuştum. Tapuya şerh kondu. Araba için de işlem başlatıldı. Bir daha bu eve, bu mallara ya da bana ait herhangi bir şeye dokunursan, seni de Murat’ı da mahkemede görürüm.”
Ayşe’nin yüzü bir anda bembeyaz oldu.
“Anne, ne diyorsun sen? Biz senin için—”
“Benim için hiçbir şey yapmadın.” Nermin’in sesi ilk kez yükseldi. “Siz sadece beni yalnız, yaşlı ve savunmasız sandınız. Baban ise sizden önce davranmış.”
Ayşe bir adım geri çekildi. Dudakları titredi. Belki ilk kez annesinin gerçekten bittiğini anladı. Her şeyi açıklayabileceğini, ağlayarak affedileceğini, birkaç güzel sözle eski düzenin geri geleceğini sanmıştı. Ama karşısında artık o eski Nermin yoktu.
Kapı kapanınca ev yeniden sessizliğe gömüldü.
Fakat bu kez o sessizlik boş değildi.
Nermin salona geçti, Mehmet’in koltuğuna oturdu ve pencerenin önündeki saksıya baktı. Aylarca solacak sanılan çiçek, usulca yeniden tomurcuk vermişti. O an şunu anladı: İnsan bazen en büyük kaybını yaşadıktan sonra değil, en büyük ihaneti gördükten sonra gerçekten uyanıyordu.
Kızı ondan evi, arabayı, hatıraları almaya çalışmıştı.
Ama bilmediği bir şey vardı.
Bir annenin kalbi kırılabilir, ama onuru kırıldığında içinden bambaşka bir kadın doğardı.
Nermin o gün ilk kez korkmadan gülümsedi.
Çünkü artık neyi kaybettiğini değil, neyi koruyacağını biliyordu.
Ve bazı miraslar tapuda değil, insanın dimdik ayağa kalktığı anda gerçek sahibine geçiyordu.
