Kaynanamla aramız hiçbir zaman iyi olmadı

Herkes sustu. O ise başını çok az çevirdi ve gözleri beni buldu. Elimi tuttu. Sıkı sıkı. Sonra, hiç beklemediğim bir şey oldu. Çocuklarının hepsi oradayken, kısık ama net bir sesle konuştu. Ne söylediğini tam olarak duyamadım ama odadaki hava bir anda değişti. Gözler doldu. Ben donup kaldım.

O söz, içimde bir yere dokundu. Ama henüz ne anlama geleceğini bilmiyordum.

Sonrası sessiz geçti. Hastane günleri, kontrol randevuları, eve dönüş… Kimse açık açık konuşmadı ama bir şeyler değişmişti. Kaynanam eve geldiğinde, yanında birinin kalması gerekiyordu. Kocam çalışıyordu. Diğer çocukları “ara sıra uğrarız” dedi.

Ben kaldım.

Başta çok zorlandım. Evde iki yabancı gibiydik. Aynı odada ama farklı dünyalarda. Göz göze gelmemeye çalışıyor, konuşmamız gerektiğinde kısa cümleler kuruyorduk. Ama günler geçtikçe, o sessizlik başka bir şeye dönüştü. Soğuk değildi artık, düşünceliydi.

Bir gün çay koyarken bana baktı. Uzun uzun. Sonra, “Yoruldun mu?” diye sordu. Basit bir soruydu ama ilk kez soruluyordu. “Biraz,” dedim. Başını salladı. O an, geçmişten bir kapı aralandı sanki.

Zamanla küçük konuşmalar başladı. Hava durumu, televizyon, yemek… Sonra bir gün, hiç beklemediğim bir anda, bana gençliğini anlatmaya başladı. Kendi kaynanasını. Sustuklarını. Yuttuklarını. Yanlış yaptıklarını.

Ben dinledim..

Asıl kırılma ise bir akşam oldu. Ev doluydu. Kızları gelmişti. Bir şeyler konuşulurken konu bakıma geldi. Sesler yükseldi. Eski laflar havada dolaşmaya başladı. Kalbim hızlandı. Geri çekildim. Yine susacaktım.Devamı sonrki syfda..