Kayınvalidemin partisine giderken suyum geldi. Kocam öfkelendi.
Hastaneye vardığımızda her şey parlak ışıklar, aceleci ayak sesleri ve monitörlerin bip seslerinden oluşan bir bulanıklığa dönüştü. Hemşireler ve doktorlar etrafımı sardı, yüzleri bir odaklanma ve endişe kasırgasıydı. Bir sedyeye kaldırıldığımı hissettim ve bir koridorda koşarken dünya eğildi.
"Bebeğiniz hızla geliyor," dedi bir doktor, sakin bir yoğunlukla gözlerimin içine bakarak. "İyi olacaksın."
O anda sadece kendim için değil, içimdeki küçücük hayat için de savaşmam gerektiğini biliyordum. Korkum şiddetli bir kararlılığa dönüştü. Acı hâlâ oradaydı, sürekli, zonklayan bir davul sesi ama artık bunun bir önemi yoktu. Önemli olan tek şey çocuğumu güvenli bir şekilde dünyaya getirmekti.
Doğum hızlı ve yoğundu, sağlık ekibinin çabası ve teşviki bulanıktı. Sonra birdenbire oda yeni doğmuş bir bebeğin tatlı, delici çığlığıyla doldu. Oğlum. Onu küçük, kıvranan bir sıcaklık ve yaşam demeti olarak kollarıma verdiler. Onu yakınımda tutarken yüzümden rahatlama ve sevinç gözyaşları süzüldü, minik kalp atışlarını göğsümde hissettim.
Takip eden günlerde hastanede iyileşirken bizi kurtaran kadını düşünmeden edemedim. Onu bulmayı, ona düzgün bir şekilde teşekkür etmeyi umarak etrafa sordum ama görünüşe göre karlı bir otoyolda koruyucu bir melek olarak ortaya çıktığı kadar çabuk ortadan kaybolmuştu.G'rselden son sayfaya ılerleyelım....
