Karım beni dolandırdı bunca yıldır biriktirdiğimiz tüm birikimler yok oldu

Ben otuzlu yaşlarımın ortasındayım. Ne çok hayalleri olan biriydim ne de büyük laflar eden. Çalışır, eve ekmek getirir, yarını düşünürdüm. Evliliğe de böyle baktım. Karımla evlendiğimizde ikimiz de “kenara bir şey atalım” diye anlaştık. Maaşlarımız çok yüksek değildi ama düzenliydi. Altın almaya karar verdik. Hem güvenliydi hem de gözümüzün önünde duruyordu.

Her ay biraz biraz aldık. Çeyrek, yarım, bazen gram. Karım daha çok bu işlerle ilgilenirdi. “Kadın işi” derdim, güvenirdim. Altınları evde tutmak istemedi, “hırsız girer” dedi. Ben de çok sorgulamadım. Annesinin evinde bir dolapta sakladığını söyledi. Zaten ailesiyle arası iyiydi, ben de saygı duyardım.

Yıllar geçti. Altınlar birikti. Ev almayı hayal etmeye başlamıştık. Oturup hesap yaptığımızda, “biraz daha sabredelim” diyorduk. Ben hep geleceğe bakıyordum, o ise daha sessizdi son zamanlarda. Ama bunu yorgunluğa verdim.

Karımın bir kardeşi vardı. Yurtdışında yaşıyordu. Senede bir gelir, iki hafta kalır, giderdi. Geldiğinde evde bir telaş olurdu. En iyi yemekler yapılır, planlar değişirdi. Ben de ses etmezdim. Kardeş sevgisi der geçerdim. Aralarında bir bağ olduğunu biliyordum ama bu kadarını hiç düşünmemiştim.

Bir gün kardeşi yine geldi. O sene farklıydı. Karım daha gergindi. Sürekli telefonla konuşuyor, odadan çıkmıyordu. Bana da “işle alakalı” diyordu. İçime bir kurt düştü ama üstüne gitmedim. Evde huzur bozulmasın diye susmayı seçtim.

Kardeşi gitmeden bir gün önce karım “anneme uğrayacağım” dedi. Akşam geç geldi. Yorgun görünüyordu. “Bir şey mi oldu?” dedim. “Yok” dedi, ama gözlerime bakmadı. İşte o an bir şeylerin ters gittiğini hissettim. Ama yine sustum.

Aradan birkaç ay geçti. Ev bakmaya başladık. Ben heyecanlıydım. Emlakçıyla randevu ayarladım. Karıma “altınları bozdurup bakarız” dedim. O an yüzü bembeyaz oldu. “Şimdi değil” dedi. “Piyasa kötü.” Oysa daha önce hep “ne zaman istersen bozdururuz” derdi.

Israr ettim. “Bir bakalım ne kadarımız var” dedim. “Sayalım.” Önce geçiştirdi, sonra ağlamaya başladı. “Şu an iyi değilim” dedi. O gün hiçbir şey konuşamadık.

Ertesi gün annesinin evine birlikte gittik. Altınların saklandığını söylediği dolabı açtı. İçimden “işte şimdi” diyordum. Dolap boştu. Bir an donup kaldım. Yanlış dolap mı diye baktım. Yoktu. Hiçbir şey yoktu.

Karım yere çöktü. Ağlamaya başladı. Ben ise konuşamıyordum. Boğazım düğümlenmişti. “Nerede?” diye sordum sadece. Uzun süre cevap vermedi. Sonra titreyerek söyledi:

“Ben onları kardeşime verdim.”

Ne dediğini anlamadım. “Nasıl verdin?” dedim. “Borçtu” dedi. “Zor durumdaydı.” O an beynimden vurulmuşa döndüm. Bana sormadan, birlikte biriktirdiğimiz her şeyi, yıllardır hayalini kurduğumuz geleceği, birine vermişti.

“Geri alırsın” dedim. “Senede bir geliyor, getirir.” Başını salladı. “Vermeyecek” dedi. “Zaten istemeyecektim.” İşte o an anladım. Bu bir anlık hata değildi. Bu planlıydı. Her gelişinde parça parça vermişti. Altınlar yıllar içinde sessizce erimişti.