KANSERİ YENEN ÇOCUK HİKAYESİ
“Bittiğinde dondurma yer miyiz?”
İşte o anda anladım. Bu çocuk sadece bir hastalıkla savaşmıyordu. Hayata tutunuyor, kendine bir gelecek hayal ediyordu.
Ve ben de her seferinde, onun güçlü olması için güçlü olmalıydım. Geceleri sessizce ağladım, sabah ona umutla sarıldım.
Aylar geçti. Her damla serumla biraz daha karanlığı yırtar gibi olduk.
Her kötü haberin ardından gelen küçük umut kırıntılarını büyütüp güneş yaptık kendimize.
Ve bugün…
Son kemoterapinin ardından doktor odasında duyduğumuz kelimeler, bir ömür boyu kalbimize kazındı:
“Temiz. Kanser artık yok.”
Oğlum zaferle çıktı. Ama bu zafer sadece hastalığın değil.
Bu, umutla yürüyenlerin, pes etmeyenlerin, içindeki çocukla savaşanların zaferi.
Artık her nefesimiz bir kutlama.
Her kahkaha bir zafer marşı.
Her sabah, yeniden doğduğumuz bir gün.
Oğlum kanseri yendi.
Ve bize öğretti ki:
Umut, korkudan daha güçlüdür.
İsterseniz bu hikayeyi bir kitapçık, kısa film senaryosu ya da kişisel bir blog yazısı haline getirebiliriz. Size ve oğlunuza sonsuz sağlık, mutluluk diliyorum.
