KANSERİ YENEN ÇOCUK HİKAYESİ
“Oğlunuzun kanseri var.”
Zaman durdu sanmıştım. Dünya dönmeyi bıraktı. Kalbim çığlık çığlığa atıyordu ama ağlayamadım. Çünkü o, bana bakıyordu.
Küçük bir çocuk, koca bir dağa dönüşen gözleriyle soruyordu:
“Şimdi ne olacak, anne?”
Ve biz o gün yola çıktık. Bir savaşın içine…
İğneler, serumlar, kemoterapiler, dökülen saçlar, sabahlara kadar süren ateş nöbetleri…
Ama o hiçbir zaman “bittim” demedi.
Bir gün, halsizlikten yorgun düşmüşken, gözleri yarı kapalıyken fısıldadı:Devamı sonrki syfada..
