İŞVEREN HİZMETÇİNİN SAKLADIĞI İKİZLERİ KEŞFEDİYOR… VE ONLAR ONUN KOPYASI

Mehmet’in sesi mutfakta yankılandı, ama bu kez öfke değil, kırılgan bir yorgunluk vardı içinde.
“Fatma… Yeğenlerim diyorsun, ama bu çocuklar benden. Biliyorum.”Fatma’nın gözleri doldu. Çocuklar hâlâ yerdeydi; biri arabayı ters çevirmiş, tekerleklerini döndürüyordu. Mehmet o hareketi tanıyordu; kendisi de çocukken saatlerce aynı şeyi yapardı. Fatma dizlerinin üstüne çöktü, sesi fısıltıya döndü.
“Sekiz yıl önce… O gece… Ayşe Hanım ameliyattaydı, hatırlarsın. Hastanede üç gün kalmıştı. Sen içmiştin, çok içmiştin. ‘Kimse bilmez,’ dedin. ‘Bir kerecik,’ dedin. Ben de… korktum reddetmekten. Sonra hamile kaldığımı anlayınca kaçacaktım. Ama sen maaşımı artırdın, ‘Ailene bakmam lazım,’ dedim diye… Beni tuttun burada. Kaçamadım.”Mehmet’in boğazı düğümlendi. O geceyi hatırlıyordu şimdi; sisli, utanç dolu bir hatıra. Sarhoşluğun arkasına sığınmıştı hep, yok saymıştı.g'rsele ilerlyn devamı sonrki syfada..