İşten eve geldim, oğlum beni sarıldı, ağlamaya başladı ve

"Neden buradasın, canım?" diye sordu, sesi yumuşak ve şaşkındı, az önce tanık olduğum karşılaşmaya keskin bir tezat oluşturuyordu. Oğlum bana koştu, bacağıma sıkıca tutundu, küçük vücudu titriyordu.

"Anne, konuşmamız lazım," dedim, sesimi sabit tutmaya çalışarak, ama içimde duygular fırtına gibi dönüyordu. Onu mutfağa götürdüm, oğlum oturma odasında kaldı, hâlâ korkmuş ama varlığımdan rahatlamıştı.

Mutfakta ona nazikçe yüzleştim, olanları hatırlayıp hatırlamadığını sordum. Kafası karışmıştı, gözleri yaşlanmış ve yalvarıyordu, hatırlamakta zorlanıyordu. "Ben... Bilmiyorum," dedi, sesi küçüktü. "Onu korkutmak istemedim."

O anda bana ciddi bir şeylerin yanlış gittiğini fark ettim. Yorgunluk ya da basit unutkanlık olarak görmezden geldiğim belirtiler bundan daha fazlasıydı. Sadece oğlumun değil, onun için de yardım almam gerektiğini biliyordum.

Ertesi gün onun için bir nörologdan randevu aldım. Bu arada, hem annemin hem de oğlumun iyiliğini sağlamak için evde olmanın çok önemli olduğuna karar vererek işten izin aldım. Doktora gitmemde korktuğum şey ortaya çıktı—erken başlangıçlı demans teşhisi. Bu bir darbeydi, beni sersemletti, ama aynı zamanda onun düzensiz davranışlarına bir açıklama sundu.G'rselden son sayfaya ılerleyelım...