“İŞE YARAMAZ YAŞLI” DİYE GÜLDÜLER. AMA O MOTORU DAKİKALAR İÇİNDE TAMİR EDEREK MÜHENDİSLERİ SUSTURDU
Beklenmedik Arıza
Öğleye doğru atölyenin diğer ucundan sert bir çınlama duyuldu. Metal bir parça yere düşmüş gibi. Ardından koşuşturmalar… Genç mühendislerden biri bağırdı:
“CNC-6 yine kilitlendi! Üretim tamamen durdu!”
Yalçın küfrederek koştu. Makinenin başında 4–5 mühendis çaresizce paneli inceliyordu. Biri kabloları söküp takıyor, diğeri yazılımın çöktüğünü iddia ediyor, öbürü arızanın hidrolik pompadan olduğunu söylüyordu. Herkes birbirine sataşıyor, her öneri bir diğerinin sesinde boğuluyordu.
Fabrikada üretim durduğunda zaman, altın değil, elmas değerindeydi.
Fikret, kalabalığın kenarında sessizce duruyordu. O makineyi görünce, gençliğinde yaptığı benzer bir model aklına geldi. Gözlerini hafifçe kıstı. Arızanın sebebini birkaç saniyede fark etmişti bile.
Dayanamadı:
“Şu elektronik valfin içindeki mekanizma sıkışmış olabilir,” dedi nazik bir sesle. “İsterseniz bir bakayım.”
Gençlerden biri küçümsemeyle güldü:
“Amca sen dosyaları falan taşısan daha iyi. Bu makineye bilgisayar bağlanmadan dokunulmaz.”
Yalçın elini kaldırıp susturdu. “Bir dakika,” dedi. Makineler gerçekten durmuştu. “Buyurun Fikret Bey… Eğer bir fikriniz varsa, deneyin.”
Dakikalar İçinde Gelen Sessizlik
Fikret bir şey demeden eğildi. Mühendislerin söküp takmakla uğraştığı panelin arkasına baktı. Minik bir vidayı gevşetti. Ardından valfi eliyle hafifçe yokladı.
“Bunu kim temizledi en son?” diye sordu.
Genç mühendislerden biri utanarak el kaldırdı.
Fikret hiçbir şey söylemeden valfin içindeki minik metal pistonu temiz bir bezle sildi, tekrar yerine oturttu. Sonra tüm parçaları usulca toparladı.
Makinenin başındaki herkesin nefesini tuttuğu o an geldi.
Start düğmesine bastı.
Makine derin bir uğultuyla titredi…
Sonra pürüzsüz bir şekilde çalışmaya başladı.
CNC’nin kesici ucu, çeliği tereyağı gibi yararak eski ritmine döndü.
Atölye bir anda sessizleşti. Biraz önce gülenler bu kez kelime bulamıyordu.
Yalçın şaşkınlıktan gözlerini kırpıştırdı.
“Fikret Bey… Siz… Kaç yıl bu işleri yaptınız?”
Fikret sadece omuz silkti.
“Yıllar yetmiyor bazen,” dedi. “İnsanın işini sevmesi gerekiyor.”
Gerçek Değer
O günden sonra Fikret’e kimse “yaşlı” diye bakmadı. Onu her sorunu çözebilen biri, bir usta, bir akıl danışmanı olarak görmeye başladılar. Genç mühendisler sık sık yanına gelip fikir soruyor, Yalçın bile proje toplantılarına onu çağırıyordu.
Ve bir sabah, iş dağılımı listesinde adının yanında yeni bir unvan gördü:
“Kıdemli Bakım Uzmanı — Teknik Danışman”
Gözleri doldu.
Bu unvan, bir sandalyeden fazlasını sunuyordu; yıllardır unutulmuş bir değerinin yeniden hatırlanmasıydı.
Koridordan geçerken güvenlik görevlisi saygıyla başını salladı:
“Günaydın Fikret Usta.”
Fikret hafifçe tebessüm etti.
Belki yaş almıştı… Ama hiçbir zaman işe yaramaz olmamıştı.
Bunu en çok da kendisine o gün bir kez daha hatırlatmıştı.
Ve o andan sonra, Fikret’in elleri artık korkudan değil; gururdan titredi.
