Gelinime taktığım o özel yapım bileziği

Kadın dairenin kapısını açtığında, içeriden gelen sesle ayaklarım o soğuk mermere çivilendi.

"Babacığım gelmiş!" diyen küçük bir çocuk sesi ve hemen ardından benim canım oğlum Burak’ın o tanıdık kahkahası duyuldu: "Aslan oğlum benim! Annen pazardan neler almış bakalım bize?"

Dünyam başıma yıkıldı. Burak şu an işte, şirkette toplantıda olmalıydı. Gelinim Aslı ise evde ona akşam yemeği hazırlıyor, yorgun argın gelecek kocasını bekliyordu. Gözlerim karardı, ellerim titreyerek yarı aralık kapıdan içeri, antreye adım attım.

Manzara tam karşımdaydı. Oğlum Burak, pazarda gördüğüm o kadının beline sarılmış, kadının kolundaki o zümrüt taşlı bileziği okşayarak gülümsüyordu. Yerde ise bir-iki yaşlarında, tıpkı Burak'ın küçüklüğüne benzeyen bir erkek çocuğu arabalarıyla oynuyordu. O an anladım ki Aslı bileziği hiç kaybetmemişti. Kendi oğlum, karısını ayakta uyutarak o yadigârı evinden çalmış ve gizli bir hayat kurduğu bu metresine hediye etmişti!

"Demek kaybolan bileziğimiz buradaymış," dedim buz gibi, titremesine engel olamadığım bir sesle.

İkisi de dehşet içinde irkilerek bana döndü. Burak’ın yüzündeki o rahat ve neşeli ifade saniyeler içinde silindi, rengi kâğıt gibi bembeyaz oldu. Kekelemeye başladı. "Anne? Senin... senin burada ne işin var?"

Kadın şaşkınlıkla bir bana, bir Burak’a bakıyordu. Oğlum, o iğrenç oyunu kurgulayan, iki kadını birden kandıran o adam, karşımda küçücük kalmıştı. "Nasıl yaparsın bunu?" diye fısıldadım, gözyaşlarım artık öfkeden yanaklarımdan süzülüyordu. "Evde senin için saçını süpürge eden o tertemiz kıza, kendi ailene nasıl bu ihaneti yaşatırsın? O bileziği Aslı’nın kolundan çalıp bu kadına takarken, o kızın günlerce döktüğü gözyaşlarını izlerken hiç mi vicdanın sızlamadı senin?"

Kadın durumu o an anladı. Titreyerek kolundaki bileziği hışımla çıkardı ve yere fırlattı. "Sen bana boşandığını söylemiştin! Bu bileziği de annemden kaldı diye taktın!" diyerek Burak'a bağırmaya ve ağlamaya başladı.

Burak çaresizce kollarıma yapıştı. "Anne ne olur dinle, yemin ederim her şeyi açıklayacağım. Lütfen Aslı duymasın, yuvam yıkılır!" diye yalvarıyordu.

Onu iğrenerek kendimden ittim. Kendi canımdan, kanımdan olan bu adamdan o an midem bulanmıştı. "Senin yuvan o bileziği çaldığın gün yıkıldı Burak," dedim yüzüne bakmadan. Yerdeki bileziği eğilip aldım ve o yalan dolu evden arkama bile bakmadan çıktım.

O gün Aslı’nın yanına nasıl koştuğumu, karşısına geçip bu ağır gerçeği ona nasıl anlattığımı sadece Allah bilir. Bir anne olarak oğlumun suçunu örtbas edebilirdim; "kol kırılır yen içinde kalır" diyerek susabilirdim. Ama sessiz kalmak, masum bir kadının hayatının, gençliğinin ve hayallerinin çalınmasına göz yummak, o iğrenç suça ortak olmak demekti. Benim adalete olan inancım, kan bağımdan çok daha güçlüydü.

Beraber o evden eşyalarını topladık. Aslı o gün boşanma davası açtı ve ben mahkemede öz oğluma karşı, gelinim lehine şahitlik yaptım. Burak her şeyi inkar etmeye çalışsa da gerçekler gün yüzüne çıktı. İki hayatı birden yerle bir oldu; hem Aslı onu terk etti, hem de o yalanlarla kandırdığı diğer kadın. Yapayalnız kaldı.

Çekmecemde duran o zümrüt bileziği ise bir daha asla kimseye takmadım. Çünkü o gün çok acı bir ders almıştım; asıl değer koldaki antika bir mücevherde değil, insanın kalbindeki dürüstlükte gizliydi. Kararmış ve ihanetle kirlenmiş bir kalbin üzerine hangi zümrüdü takarsanız takın, o karanlığı asla aydınlatamıyordunuz.