Evsiz Adam Bana Bir Not Verdi — Eve Gidince Okumamı Söyledi

Ve bir isim: “KvKafe.”

Kalbim hızlandı.

KvKafe… Üç yıl önce kapanmadan önce sık sık öğle yemeği yediğim yerdi. O gün bir fırtına çıkmıştı. Islanmış, perişan halde bir adam içeri girmişti. Kimse yüzüne bakmamıştı. Garson bile terslemişti.

Ben sadece ona bir çay ve bir poğaça almış, gülümseyip “iyi günler” demiştim.

O kadar.

Ama onun için o gün, her şeymiş.

Ertesi gün işten erken çıktım. Döner tezgâhının oraya gittim. Adam hâlâ oradaydı. Köpeği beni tanıyıp kuyruğunu salladı.

— “Notu okudum,” dedim.
Adam başını kaldırdı, gözleri doldu.
— “İki kez kurtardın beni,” dedi. “O gün… her şeyi bitirmeyi düşünüyordum.”

Sonra anlattı.

Bir zamanlar kamyon şoförüymüş. Bir kazada bacağını kaybetmiş. Borçlar, işsizlik, boşanma… Hayat yavaş yavaş elinden kaymış. O gün kafede, son gününü yaşıyormuş.

— “Ama bana insan gibi davrandın,” dedi. “Bir gün daha verdin bana. Sonra bir gün daha.”

O gece uyuyamadım.

Sonraki haftalar her şeyi değiştirdi. Bir barınakla görüştüm. Kimliklerini yenilemesine yardım ettik. Kocamın tanıdığı bir avukat, engellilik davasını ücretsiz üstlendi. Bir ay sonra küçük bir odası, ardından bir işi oldu. Köpeğiyle birlikte.

Bir yıl sonra, doğum günümde kapım çaldı.

Elinde bir pasta vardı.
Yanında, boynunda kırmızı tasmasıyla köpeği.

— “Hayatımı üç kez kurtardın,” dedi. “Bunu asla unutmayacağım.”

O gün şunu anladım:

Bazen sadece bir bardak çay…
Bazen sadece durup bakmak…
Bir insanın hayata tutunması için yeterlidir.

Ve hâlâ düşünüyorum…
Acaba fark etmeden yanından geçip gittiğimiz kaç hayat daha var?