Eşime bir haftadan uzun süredir ulaşamıyordum. Sonra bir gün, baldızım aradı ve şöyle dedi: “Eğer cevap istiyorsan, önce bana bir söz vermelisin.”

Telefonu kulağımdan çekip bir an boşluğa baktım.
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, baldızımın söylediklerini tam olarak duyduğumdan bile emin değildim.

“Ne demek istiyorsun?” dedim sonunda. “Zeynep nerede?”

Derin bir nefes aldı. Sanki bu konuşmayı defalarca prova etmiş gibiydi ama yine de kelimeler boğazında düğümleniyordu.

“Zeynep… kaçmadı,” dedi.
“Ve onu kimse zorlamadı.”

Sessiz kaldım.
Bu ihtimallerin ikisi de beni rahatlatmalıydı ama tam tersine içime daha ağır bir korku çöktü.

“O zaman neden gitti?” diye sordum.
“Neden çocuklarını bırakıp gitti?”

Bir süre cevap vermedi. Telefonda sadece nefes alışını duyuyordum.

“Çünkü,” dedi sonunda, “kalırsa daha kötüsü olacaktı.”

Başım döndü.
“Kime göre?” dedim. “Neye göre?”

“Buna telefonda giremeyiz,” dedi hızlıca. “Ama bilmen gereken bir şey var. Zeynep uzun zamandır… korkuyordu.”

Bu kelimeye takıldım.
“Korkuyordu mu?”
“Benden mi?” diye ekledim istemsizce.

“Hayır,” dedi hemen. “Senden değil. Ama evden. Hayatından. Her şeyden.”

Bunu kabullenmek zordu. On iki yıl boyunca aynı yastığa baş koyduğum, çocuklarımı birlikte büyüttüğüm kadını tanıdığımı sanıyordum.

“Bana hiç böyle bir şey söylemedi,” dedim.

“Bana söyledi,” dedi baldızım.
“Ve söylememi istemedi.”

İçimde bir öfke kabardı.
“O zaman neden şimdi arıyorsun?” dedim. “Neden sekiz gün sonra?”

“Çünkü artık geri dönüş yok,” dedi.
“Ve sen bazı şeyleri öğrenmezsen… çocuklar için daha kötü olabilir.”

O an mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.

“Ne demek istiyorsun?” dedim.

“Zeynep geri gelmeyecek,” dedi net bir sesle. “Ama bu, hayatınızın bittiği anlamına gelmiyor. Sadece… değiştiği anlamına geliyor.”

Telefonu kapattıktan sonra uzun süre yerimden kalkamadım.
İkizler yan odada çizgi film izliyordu. Kahkahaları salona taşıyordu. O sesler beni hayatta tutan tek şeydi.

O gece ilk kez banyoya gidip yüzüğe baktım.
Lavabonun kenarında hâlâ duruyordu. Dokunmadığım tek şeydi.

Altına baktım.
İlk kez.

Yüzüğün iç kısmına tırnakla kazınmış gibi duran silik bir işaret vardı. Daha önce fark etmemiştim. Küçük bir “X”.

Ertesi gün izin aldım. Çocukları anneme bıraktım. Baldızımı aradım. Bu sefer telefonu hemen açtı.

“Görüşmemiz lazım,” dedim.

Bir kafede buluştuk. Gözleri şişti. Uykusuzdu. Belli ki bu yükü uzun süredir tek başına taşıyordu.

“Zeynep bana iki yıl önce geldi,” diye başladı.
“Gece yarısı. Ağlıyordu.”

“Ne için?” dedim.

“Evde bir şeylerin yanlış olduğunu söylüyordu,” dedi.
“Sanki biri onu izliyormuş gibi hissettiğini… ama bunun gerçek mi yoksa zihninin bir oyunu mu olduğunu ayırt edemediğini.”

Kaşlarımı çattım.
“Takip edildiğini mi sanıyordu?”

“Başta ben de öyle düşündüm,” dedi. “Ama sonra… detaylar arttı.”

Çantasından küçük bir defter çıkardı.
Zeynep’in el yazısıydı.

“Bunu bana bıraktı,” dedi. “Eğer bir gün kaybolursa, sana vermem için.”

Defteri açtım.
Tarihler vardı. Saatler. Kısa notlar.

“Bugün yine kapı kilidi oynanmıştı.”
“Telefonumda olmayan bir fotoğraf belirdi.”
“Çocukların odasında yer değiştirmiş oyuncaklar.”

Kalbim sıkıştı.
“Bunları bana neden söylemedi?” dedim.

“Çünkü senin zaten çok şey taşıdığını düşünüyordu,” dedi baldızım.
“Ve korkularının gerçek olmayabileceğinden… seni de delirtmek istemedi.”

“Peki gerçek miydi?” diye sordum.

Başını salladı.
“Evet.”

O an defterin son sayfasını çevirdim.
En altta tek bir cümle vardı:

“Eğer gidersem, bu kaçış değil. Bu koruma.”

“Kimden?” dedim...