Doğumdan hemen sonra kollarımı ve bacaklarımı zar zor hissedebiliyordum ki kapı aniden açıldı. Kocam ve kaynanam, sanki oda kendilerininmiş gibi kendinden emin, sakin, hatta gülümseyerek içeri girdi.

Kocam sesini yükseltti:

— Bak, ya güzel güzel imzalarsın ya da mahkeme yoluyla alırız zaten. Senin elinde hiçbir şey kalmaz, üstüne bir de avukat masrafı ödersin.

Kaynanam ekledi:

— Hem zaten sen bu eve beş kuruş getirmedin. Neyine güveniyorsun?

O an anladım. Hamileliğim boyunca “aile şirketine ortak olacaksın, her şey bizim olacak” diye diye aslında tersine bir plan kurmuşlardı. Bebeği doğurmamı beklemişler, sonra da hiçbir hakkım kalmadan kapı dışarı edeceklerdi.

Hemşire o sırada içeri girdi, durumu fark etmiş olacak ki hemen doktoru çağırdı. Güvenlik geldi. Kaynanam ve kocam zorla odadan çıkarıldı.

Şimdi avukatımla birlikteyim. Ne o evrakları imzaladım ne de bebeğimi bırakıyorum. Onlar miras hesabı yaparken ben annelik hakkımı, bebeğimin geleceğini koruyorum.

Kimse bir annenin yavrusuna dokunamaz. Ne para ne miras ne de soyadı... Hiçbiri bir anne yüreğinin önüne geçemez.