Çok gürültülü, bebeğin ağlamasını 3 saat dinlemek için para ödemiyorum.

"Bir şeyi açıklığa kavuşturayım," dedi Robert, keskin bir sakinlikle. "Bu uçaktaki her koltuk, ister emekle elde edilen tasarruflarla ister kurumsal hesaplarla satın alınsın, onurla seyahat etme hakkına eşit bir hak sunar. Bu, gözyaşlarını kontrol edemeyen bebekler ve zor durumlarda elinden gelenin en iyisini yapan anneleri de kapsar."

Kabin boyunca bir mırıltı dalgası yayıldı. Onaylayan baş sallamalar, şefkatli gözler bana döndü. David'in ölümünden beri ilk kez, sürekli mücadelenin ağırlığının yanında sıcak bir şey hissettim—dayanışma.

Robert devam etti, "Business sınıfında oturacak kadar ayrıcalıklı biri olarak, hem kelimenin tam anlamıyla hem mecazi anlamda daha çok ihtiyacı olanlara yer açmak benim sorumluluğum."

Bay Cooper cevap alamadı, gözleri emniyet kemeri tabelası üzerinde kilitlenmişti, sanki tüm cevapları orada barındırıyordu.

"Uçuşunun geri kalanının tadını çıkar," dedi Robert, tavrı kararlıdan veda yoluna dönerken eski yoluna döndü, şimdi boşalttığım koltuğa gidiyordu.G'rselden son sayfamıza ılerelyelım...