“Buraya ait değilsin!” dedi, ablasını herkesin önünde aşağıladı… Ama 5 dakika sonra mikrofon her şeyi değiştirdi!

İstanbul’un en lüks otellerinden birinin balo salonu, o akşam adeta bir ışık seli altındaydı. Kristal avizelerden süzülen ışıklar, masalardaki gümüş şamdanlarda ve davetlilerin ipek elbiselerinde kırılıyordu. Melis, hayatının en büyük gösterisine hazırlanıyordu. Beyaz, kabarık ve binlerce el işlemesi pırlantayla süslenmiş gelinliği içinde bir kraliçe gibi değil, zafer kazanmış bir komutan gibi görünüyordu. Ancak bu düğün, sadece Selim gibi varlıklı bir iş adamıyla hayatını birleştirmekle ilgili değildi. Bu gece, geçmişin hayaletlerini sonsuza dek gömeceği geceydi.

Salonun kapısında bir hareketlilik oldu. Melis, elindeki şampanya kadehini yavaşça yanındaki sehpaya bıraktı ve yüzüne o meşhur, sahte ama büyüleyici gülümsemesini yerleştirdi. Ablası Elif, kapıda görünmüştü. Elif, Melis’in aksine sade, lacivert bir elbiseyle gelmişti. Makyajı hafifti, duruşu ise her zamanki gibi dik ama yorgundu.

Melis, ağır gelinliğiyle misafirlerin arasından süzülerek ablasına doğru yürüdü. Herkesin gözü onların üzerindeydi. Elif, kardeşine bir adım attığında Melis’in elini kaldırdığını gördü.

"Dur orada," dedi Melis. Sesi salonun o devasa akustiğinde buz gibi yankılandı. Çevredeki fısıltılar bir anda bıçakla kesilmiş gibi dindi. Melis, ablasına tepeden tırnağa süzerek baktı. "Seni neden davet ettim biliyor musun Elif? Sırf bu anı görmen için. Sırf nereye varamayacağını, neyi asla elde edemeyeceğini anlaman için."

Elif’in gözlerinde bir kırılma oldu ama tek kelime etmedi. Melis bir adım daha yaklaştı, sesi şimdi sadece ablasının duyabileceği ama etraftakilerin gerilimini hissedebileceği bir tondaydı:

"Davetli değilsin aslında. Sen sadece dekorun bir parçasısın. Buraya ait değilsin, bu lükse, bu insanlara... Bizim dünyamıza ait değilsin. Şimdi o köşeye geç ve sessizce kardeşinin nasıl bir zirveye ulaştığını izle. Sonra da bu kapıdan sessizce çık git."

Melis, ablasını orada, yüzlerce insanın meraklı ve küçümseyen bakışları altında bırakıp arkasını döndü. Elif, salonun en karanlık, en uzak köşesindeki masaya, kimsenin oturmadığı o yere doğru yürüdü. Melis haklıydı; Elif buraya ait hissetmiyordu. Ama Melis’in bilmediği bir şey vardı: Ait olmamak, her zaman eksik olmak demek değildi.

Tören görkemli başladı. Melis ve Selim, alkışlar arasında nikah kürsüsüne yürüdüler. Her şey kusursuzdu. Melis, hayatı boyunca ablasının gölgesinde kaldığını düşünmüştü. Elif, ailenin zeki olanıydı; tıp fakültesini bitirmiş, her zaman fedakarlık yapan olmuştu. Ailelerinin iflasında bile Elif gece gündüz çalışmış, Melis’in o lüks okulunu bitirmesini sağlamıştı. Ama Melis’e göre bu bir iyilik değil, bir aşağılamaydı. Elif’in başarısı, Melis’in yetersizliğinin kanıtıydı. Şimdi ise rolleri değiştirmişti.

Nikah kıyıldı, danslar edildi. Derken, gecenin en beklenen anı geldi: "Dilekler ve Konuşmalar" kısmı. Melis, planının son aşamasına geçti. Mikrofonu eline aldı ve sahnede spot ışıklarının altında parladı.

"Sevgili dostlar," dedi Melis, sesi titriyormuş gibi yaparak. "Bugün benim en mutlu günüm. Ama aramızda çok özel biri var. Ablam Elif devamı sonraki syfda...