Bir milyoner, havaalanına giderken, kucağında bebeğiyle sırılsıklam ol

Yaşlı kadın bir adım öne çıktı.

— Biz mi? — sıcak bir tebessümle baktı. — Biz bir ekibiz, Bay Hale. Ve burası… bomboştu. Soğuktu. Hüzünlüydü. O yüzden burayı yeniden canlandırmamıza izin verdiniz.

Nathan etrafa baktı. Duvarlarda taze çiçekler. Masada bir kase meyve. Etrafta yeni pişmiş ekmek kokusu. Aylardır yakılmayan şöminede hafifçe yanan bir ateş. Ev… mutlu görünüyordu.

Boğazı düğümlendi.

Bebeği tutan kadın başını kaldırdı.

— Hiçbir mesaj göndermediğim için özür dilerim — dedi utangaçça. — Döner, fikrinizi değiştirirsiniz diye korktum. Ama… gerçekten gidecek başka hiçbir yerimiz yoktu. Buraya girdiğimizde… bu ev beni sanki kabul etti. Bizi kabul etti.

Geniş omuzlu adam ekledi:

— Hepimiz her şeyimizi kaybettik. Bayan Anna evini kaybetti. Ben işimi kaybettim. Genç kız müzik okulunu… Sizden gelen anahtar bizim için bir… işaretti.

Nathan, iki haftadır içinde taşıdığı buz gibi ağırlığın çözülmeye başladığını hissetti.

— İşaret? — diye tekrarladı kısık bir sesle.

— Evet, hâlâ şans veren insanlar olduğunun işareti, — dedi genç kız hafifçe gülümseyerek.

Nathan piyanoya doğru bir adım attı. Bebek büyük gözlerle ona baktı ve kristal gibi berrak bir sesle hafifçe kıkırdadı.

Bu onu tamamen yıktı.

Ne kızdı.

Ne bağırdı.

Ne de onları dışarı attı.

Bunun yerine oturdu. Uzun yıllardır ilk kez, kocaman ve boş evinde kendini yalnız hissetmedi.

— Madem… madem artık buradasınız, — dedi yavaşça, tek tek hepsine bakarak, — o zaman bana anlatırsınız, değil mi? Nasıl oldu da malikânem, ben giderken bıraktığımdan daha iyi bir hâle geldi?

Piyanodaki kadın geniş bir gülümsemeyle karşılık verdi.

— Bu uzun bir hikâye, Bay Hale.

— Dinleyecek bol bol vaktim var, — diye fısıldadı.

Ve arkada piyano yeniden hafif bir tınıyla çalmaya başladı.

Sanki yeni bir başlangıcın habercisi gibi.