Bir İmparatorluğu Sıfırdan Kuran Adam
Salon sessizliğe gömüldü. Davetliler utanarak, ne diyeceklerini bilemeden ayrılmaya başladı. Annesi yaklaşmak istedi ama Kerem elini kaldırarak onu durdurdu.
Dakikalar içinde salon boşaldı.
Geriye sadece Kerem kaldı.
Zengin bir adam.
Yıkılmış bir adam.
Gelinsiz bir damat.
Mektubu yere düşürdü.
“Ben sadece felçli bir milyonerim,” diye mırıldandı.
“Başka bir şey değil.”
Hiçbir Yetişkinin Soramadığı Soru
Sonra küçük bir ses sessizliği deldi.
“Partinde neden ağlıyorsun?”
Kerem başını kaldırdı.
Üç yaşından büyük olmayan küçük bir kız çocuğu karşısındaydı. Kırmızı bir elbise giymişti. Kocaman, meraklı gözleri vardı.
Korkusuzdu.
Acımasız değildi.
Sadece masumdu.
“Neden?” diye tekrar sordu.
Adı Aurora’ydı.
Birkaç saniye sonra annesi telaşla yanlarına geldi.
“Çok özür dilerim,” dedi. “Bir anda kaçtı—”
Ama Kerem dinlemiyordu.
İlk defa biri ona acıyarak bakmıyordu.
Sadece onunla konuşuyordu.
“Adın ne?” diye sordu Kerem.
“Aurora,” dedi gururla.
Kadına döndü.
“Valentina.”
Sesindeki sakinlik Kerem’i sarstı. Ne yapay bir merhamet vardı ne de rahatsızlık.
Sanki karşısında sıradan bir adam oturuyormuş gibi bakıyordu.
Her Şeyi Değiştiren Çizim
Aurora Kerem’in kolunu çekiştirdi ve bir kâğıt uzattı.
Bir çizimdi.
Tekerlekli sandalyede bir adam.
Gülümsüyordu.
Acı yoktu. Trajedi yoktu.
Sadece mutluluk.
Kerem’in boğazı düğümlendi.
Kazadan beri ilk defa kendini kırık değil, bütün hissetti.
Valentina gitmek için özür diledi ama Kerem kendi de şaşırarak sordu:
“Kalmak ister misiniz?”
Başını salladı.
Aurora yerde resim yaparken sessizce oturdular.
Bu sessizlik acıtmıyordu.
Huzurluydu.
“Benimle Dans Eder misin?”
Sonra müzik başladı.
Düğün valsi.
Valentina ayağa kalktı, Kerem’e doğru yürüdü ve elini uzattı.
“Benimle dans eder misin?”
Kerem başta bunun bir şaka olduğunu sandı.
“Dans edemem,” dedi.
Valentina gülümsedi.
Kibarca değil.
Acıyarak hiç değil.
Kendinden emin bir şekilde.
“Dans bacaklarla ilgili değil,” dedi.
“Ruhlarla ilgilidir.”
Kerem kendini durduramadan elini tuttu.
Valentina sandalyesini yavaşça hareket ettirdi. Aurora etraflarında dönerek kahkahalar attı.
Kerem güldü.
Aylar sonra ilk kez.
Umudun Geri Döndüğü Sabah
Ertesi sabah Kerem göğsünde garip bir hisle uyandı.
Acı değildi.
Umuttu.
Valentina’yı aradı.
Öğrendiği şey onu sarstı.
Valentina bekar bir anneydi. Hamileyken terk edilmişti.
Ve Aurora’nın babası…
Kerem’in iş hayatında yıllar önce ona ihanet eden adamdı.
Karma yolunu bulmuştu.
Her Gün Yeniden Seçilen Bir Aşk
Kerem hiç tereddüt etmedi.
Valentina için savaştı.
Aurora için.
Hiç hak etmediğini düşündüğü ailesi için.
Davalar açıldı. Tehditler geldi. Ailesi karşı çıktı.
Ama Kerem geri adım atmadı.
“Seni seçiyorum,” dedi Valentina’ya.
Ve bunu gerçekten kastetti.
Farklı Bir Düğün
Aylar sonra evlendiler.
Avize yoktu.
Kamera yoktu.
Gösteriş yoktu.
Sadece aşk.
Müzik başlayınca Valentina gülümsedi:
“Dans etmek ister misin, kocam?”
Kerem bu kez hiç düşünmedi.
Dans ettiler.
O gece.
Ve ondan sonraki her gün.
Son
Kerem’i kurtaran şey zenginliği değildi.
Birinin onu önce insan olarak görmesiydi.
Ve bazen bir hayatı değiştiren tek şey…
Tek bir sorudur:
“Benimle dans eder misin?”
