Bir hata yaptım evlendim eşim bana hiç ilgi göstermedi

O an içimde bir ürperti belirdi. Ne söylediğinin farkında mıydı, bilmiyorum. Yorgun bir ses tonuyla söylemişti; ama o yorgunluğun içinde, insanın kalbine dokunan bir sıcaklık vardı.
Arabanın tekerleri yolu döverken sessizlik yeniden hâkim oldu. Dışarıda rüzgâr uğulduyor, ben ise içimde garip bir huzursuzlukla baş başa kalıyordum.

Köy yolları birbirine karıştıkça, zaman da eriyip gidiyordu. Gözlerimi kapattım; sanki yıllardır ilk kez dinleniyordum. Kalbimin derinliklerinde bir ağırlık vardı, ama aynı zamanda tarifsiz bir hafiflik...
Bir ara arabanın yavaşladığını hissettim. Gözlerimi açtığımda, gün çoktan batmaya yüz tutmuştu. Ufuk çizgisi turuncudan mora dönüyordu.

“Biraz mola verelim,” dedi. Arabayı kenara çekti, motor sustu.
Sessizlik öylesine yoğundu ki, sadece rüzgârın dokunuşunu duyabiliyordum.
Yan yana, kelimesiz bir anlaşmanın içinde oturduk. O an fark ettim ki, bazen insanın kalbini dolduran şey kelimeler değil, bir bakışın taşıdığı anlamdır.

Gözlerimi kaçırdım, ama kalbim kaçamadı.
O da konuşmadı. Belki söyleyecek çok şey vardı ama hiçbirini dile getirmedi.
Sadece, “Yol uzun Yazgül… ama bazı yollar insanın içine çıkar,” dedi.

Bir an sustum. Yutkundum.
“Benim yolum da kendime varmıyor yıllardır,” dedim sessizce.

O gülümsedi; hüzünle karışık, insana güven veren bir gülümseme…
Sonra arabaya döndük. Motor yeniden çalıştı, ama içimde bir şey değişmişti.
Ne o eski sessiz Yazgül’dim, ne de başkalarının kararına mahkûm bir kadındım artık.

Köyün girişine vardığımızda, hava tamamen kararmıştı. Işıklar birer birer yanıyor, dumanlar bacalardan yükseliyordu.
Arabadan inerken bana baktı, “Kendine iyi bak,” dedi.
Kelimeleri kısa ama anlamı uzundu.

O uzaklaşırken, içimde bir şey kök salıyordu:
Bir kadının sessizliğinden doğan cesaret gibi…
Belki de o gün anladım; bazı karşılaşmalar ne tesadüftür, ne de kader — sadece insanın kendini yeniden bulma biçimidir.