Bir genç dul kadın çöplüğün kenarında bulduğu çanta
Elif dizlerinin üzerine çöktü. Kalbi yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Çevreye baktı: Yol boştu, araba kaybolmuştu, sadece rüzgârın sesi duyuluyordu.
Elini bebeğin alnına götürdü — sıcaktı. Hayattaydı.
O an, kendi acılarını bir kenara bıraktı. Hemen battaniyeyi sımsıkı sardı, çantanın fermuarını sessizce kapattı ve hızlı adımlarla eve doğru yürüdü. Kerem, pencereden annesini görünce koşarak kapıyı açtı.
“Anne, ne buldun?” diye sordu merakla.
Elif gözlerinde gözyaşlarıyla gülümsedi:
“Belki de bir mucize, oğlum…”
O gece, Elif yetimhane yerine — kalbinin sesini dinledi. Bebeğin üzerindeki notun arkasında küçük bir yüzük vardı. Üzerinde “M. & A.” harfleri… Bir sırrın başlangıcı mı, yoksa bir anne gözyaşının sonu mu?
Bir hafta sonra, şehir gazetesinde garip bir haber çıktı:
“Zengin bir işadamının torunu kayıp!”
Fotoğrafında aynı bebek vardı. Yanında “Geri getirilirse ödül” yazıyordu.
Elif korktu. Ama aynı zamanda... umutlandı.
Çünkü belki bu bebek, sadece onu değil — kendi oğlunun kaderini de değiştirecekti.
