Benim adım Selim yetimhanede büyüdüm

Benim adım Selim. Hayatım, baştan sona düzgün ilerleyen bir çizgi hiç olmadı. Daha bebekken annem ve babam tarafından terk edilmişim. Nasıl, neden, hangi şartlarda… Bunların hiçbirini bilmiyorum. Bildiğim tek şey, gözümü açtığım ilk yerin bir yetimhane olduğu. Çocukken bunun farkını anlamıyorsun ama büyüdükçe eksiklik daha net hissediliyor.

Yetimhane düzenliydi. Saatler belliydi, yemekler belliydi, herkes aynı kurallara tabiydi. Ama düzenli olması, sıcak olduğu anlamına gelmiyordu. Kimse seni gerçekten tanımıyordu. Ağladığında susturuluyordun, sevindiğinde bile ölçülü olman bekleniyordu. Orada öğrendiğim en önemli şey, kimseye fazla bağlanmamaktı. Çünkü herkes bir gün giderdi; ya evlatlık alınırdı ya başka bir kuruma verilirdi.

Yıllar böyle geçti. İlkokul, ortaokul derken büyüdüm. Annemle babamın varlığını tamamen kafamdan silmiştim. Kendime “Zaten yoklar” demeyi öğrenmiştim. Bu, acıyı biraz daha katlanılır yapıyordu. Ta ki on altı yaşıma kadar.

Bir gün sosyal hizmetlerden bir görevli beni çağırdı. Odaya girdiğimde yüzündeki ciddiyet dikkatimi çekti. Bana annem ve babamın ortaya çıktığını söyledi. Hayatta olduklarını, benimle görüşmek istediklerini anlattı. O an içimde bir şeyler kıpırdadı ama sevinç değildi bu. Daha çok bastırılmış bir gerilimin yukarı çıkışı gibiydi. Yıllarca susturduğum sorular bir anda karşıma dikilmişti.

Görüşmeyi kabul ettim. İlk karşılaşma resmî bir ortamda oldu. Karşımda oturan iki insan bana yabancıydı. Annem ağlıyordu, babam ise suskundu. Bana söyledikleri ilk kelimeyle çılgına döndüm.

Babam başını kaldırmadan, sakin bir sesle “Seni bırakmak zorundaydık” dedi.

O an içimde bir şey koptu. Yıllarca içimde biriken her şey tek bir noktada patladı. Zorundaydınız… Bu kelime, yetimhanede geçen soğuk geceleri, kimsesiz bayram sabahlarını, kimsenin gelip izlemediği okul gösterilerini bir anda gözümün önüne getirdi. Kendimi tutamadım. Sesim yükseldi, ellerim titredi. “Beni bırakmak zorundaydınız ama ben yalnız büyümek zorunda mıydım?” diye bağırdım. O ana kadar ağlamayan annem daha çok ağladı. Babam ise yine sustu.Devamı sonrki syfada..