Beni Tanımayan Yaşlı Bir Kadın Adımı Bildi… Ertesi Gün Hayatımı Altüst Eden Gerçek Ortaya Çıktı.
Ve en üstte bir başlık:
“GİZLİ OPERASYON: GÖLGE”
“Elena… bu bir operasyon,” dedim. “Ve baban bunun içindeymiş.”
Sayfaları hızla çevirdim. Sonra bir belgeye takıldım.
“Denek 17 – Başarılı uyum.”
Altında bir fotoğraf vardı.
Benim fotoğrafım.
Damarlarımda kan dondu.
“Bu… bu imkânsız…”
Elena sessizce geri çekildi. “Ne demek bu?”
Konuşmakta zorlanıyordum. “Bu… bu bir deney. Çocuklar… kimliksiz bırakılmış… yeni hayatlara yerleştirilmiş…”
Bir anda her şey yerine oturdu. Neden hiçbir kaydımın olmaması. Neden geçmişimin bu kadar boş olması.
Kapının dışında bir ses duyuldu.
Bu sefer gerçekti.
Ağır adımlar.
Birden ışıklar yandı.
Gözlerimiz kamaştı.
Kapıda üç adam duruyordu. Siyah kıyafetli, soğuk bakışlı.
“Sonunda geldin,” dedi içlerinden biri. “17 numara.”
Silahıma davrandım ama çok geçti.
“Bunu yapmak zorunda değilsiniz,” dedim.
Adam hafifçe gülümsedi. “Baban da aynısını söyledi.”
İçimde bir öfke kabardı. “Ona ne yaptınız?”
“Direndi,” dedi sakin bir sesle. “Ama seni korumaya çalışıyordu. Ne yazık ki… başarısız oldu.”
O an kararımı verdim.
Elena’ya fısıldadım: “Koş.”
Işıklar bir anda söndü.
Silah sesleri yankılandı.
Karanlıkta hareket ettim, eğitimim devreye girdi. Birini etkisiz hale getirdim. Diğeri bana ateş etti, omzumu sıyırdı. Acıyı hissetmedim bile.
Son adam bana doğrulttu silahını.
Ama durdu.
Göz göze geldik.
“Sen… gerçekten ona benziyorsun,” dedi.
Tetiğe bastım.
Sessizlik çöktü.
Nefes nefese kaldım. Elena köşede titriyordu. Yanına gittim.
“Bitti,” dedim.
Ama içimde biliyordum… bu sadece başlangıçtı.
Masadaki dosyaya geri döndüm. En son sayfada bir not vardı:
“Eğer bu dosya bulunursa… proje açığa çıkmıştır. Diğerleri harekete geçecek.”
Elena bana baktı. “Diğerleri mi?”
Derin bir nefes aldım.
“Ben kim olduğumu yeni öğrendim,” dedim. “Ama onlar… hâlâ peşimde.”
Elimde anahtar, önümde gerçek…
Artık kaçacak yerim yoktu.
Bu hikâye burada bitmiyordu.
Yeni başlıyordu.
