Ben Ayşe Yıldırım. Bu ismi söyleyeli kırk yılı geçti..
Ben Ayşe Yıldırım.
Bu ismi söyleyeli kırk yılı geçti. O gün uçağın koltuğunda otururken, kaptanın sesiyle birlikte içimde yankılanan isim ise artık kimseye ait değildi. Ya da ben öyle sanıyordum.
Oğlumun cenazesine gidiyordum.
Bunu yazarken bile elim titriyor. Bir annenin yaşayabileceği en ağır yolculuktu bu. Yanımda kocam Kemal vardı ama sanki aramızda camdan bir duvar vardı. Ona dokunabilirdim ama ulaşamazdım. Acı, bizi aynı noktada buluşturmuş ama aynı zamanda birbirimizden koparmıştı.
Uçak havalandığında gözlerimi kapattım. İçimden sadece şunu tekrar ediyordum:
“Dayan Ayşe. Sadece dayan.”
Ama sonra o ses geldi.
Anons.
Pilotun sesi.
Sanki biri geçmişin kilitli bir kapısını tek bir cümleyle açmıştı. Kalbim hızlandı, nefesim düzensizleşti. O sesi tanıyordum. Bundan emindim. Bu mümkün değildi ama yine de tanıyordum.
Adını söyledi.
Ve zaman, kırk yıl geriye aktı.
1981 yılıydı.
Ben yirmi bir yaşındaydım. Erzurum’da, öğretmen okulunda okuyordum. Hayatım basitti ama umut doluydu. Babam erken ölmüştü, annemle birlikte yaşıyordum. Gelecekten korkuyordum ama aynı zamanda her şeye hazırdım.
O gün, okuldan çıkıp terminale gitmiştim. İstanbul’a gidecek otobüsü bekliyordum. Yağmur yağıyordu. Üzerimde ince bir kaban vardı, üşüyordum.
Yanıma biri yaklaştı.
“İsterseniz şemsiyemi paylaşabiliriz.”
Sesini ilk o zaman duydum.
Bugün uçakta duyduğum sesin aynısıydı.
Başımı kaldırdım. Uzun boylu, koyu saçlı, güler yüzlü bir adamdı. Üzerinde asker ceketi vardı. Pilot değil, henüz değil. O zamanlar hava harp okuluna yeni girmişti.
Adını söyledi.
Ve ben, o ismi hayatım boyunca kalbimin en derin yerine gömdüm.
Üç ay boyunca görüştük.
Mektuplar yazdık.
Hayaller kurduk.
Bir gün bana, “Uçacağım Ayşe,” demişti.
“Gökyüzü benim evim olacak.”
Sonra bir sabah, hiçbir açıklama yapmadan gitti.
Sadece bir mektup bıraktı.
“Affet beni. Seni bu hayatın içine çekemem.”
Aylarca ağladım.
Kimseye anlatmadım.
Ve o sırrı içimde taşıyarak hayatıma devam ettim.
Sonra Kemal’le tanıştım.
İyi bir adamdı. Güvenliydi.
Onunla evlendim.
Oğlum doğdu.
Ve ben geçmişi unuttuğumu sandım.devamı sonrki syfda..
