Bana bir erkek evlat bile veremedin

Beni "Bana bir erkek evlat bile veremedin" diyerek üstüme kuma getirip sokağa atan kocam, yıllar sonra uğruna beni yaktığı o kadından olan oğlunun kaza anında kanı uyuşmayınca kendi öz kanından olmadığını DNA raporuyla öğrendiğinde kapıma gelip hüngür hüngür ağladı.

Her şeyin başladığı o karanlık gece, hayatımın en büyük yıkımı gibi görünse de aslında kurtuluşumun ilk adımıymış, bunu o an anlamam imkansızdı. Cemil ile evliliğimizin altıncı yılıydı. Dünyalar tatlısı bir kızımız, Zeynep'imiz vardı. Ama Cemil'in gözü kız çocuğunu görmüyordu bile. Onun zihninde sadece soyadını devam ettirecek, servetini bırakacağı bir "erkek evlat" saplantısı yankılanıyordu. Bir akşam, yüzünde hiçbir suçluluk belirtisi olmadan eve yanında Banu adında genç bir kadınla geldi. "Bu saatten sonra bu evde Banu da yaşayacak, o bana bir oğul verecek" dediğinde nefesimin kesildiğini, ayaklarımın altındaki zeminin kaydığını hissettim. Gururumla bu duruma itiraz ettiğimde ise o soğuk ve acımasız yüzüyle bana kapıyı gösterdi. Bir elimde küçük kızım, diğer elimde sadece birkaç parça eşya sığdırdığım derme çatma bir valizle o gece o evden kovuldum.

Sokakta kaldığımız o ilk haftalar benim için büyük bir sınavdı. Ancak içimdeki annelik güdüsü, kendime acımama fırsat vermedi. Zeynep'e hem anne hem baba olabilmek, ona eksiklik hissettirmemek için gece gündüz çalıştım. Merdiven sildim, terzilerin yanında çıraklık yaptım, uykusuz gecelerde göz nuru dökerek nakış işledim. Zamanla azmim karşılığını buldu; ufak bir dükkan açtım, işlerimi yoluna koydum ve en önemlisi kızımı en iyi şekilde okuttum. O beni hiçbir zaman utandırmadı. Merhametli, zeki ve ayakları yere sağlam basan pırıl pırıl bir genç kız oldu.

Bu süre zarfında Cemil'in hayatını uzaktan uzağa duyuyordum elbette. Banu ona o çok istediği erkek evladı, Berk'i vermişti. Cemil mutluluktan adeta aklını yitirmiş, bütün servetini, işlerini bu "veliaht" uğruna onların ayaklarına sermişti. Bizi bir kez bile arayıp sormamış, öz kızının doğum günlerini, okul başarılarını, hastalandığında başucunda beklediğim o zorlu geceleri hiç umursamamıştı. Zeynep büyüdükçe babasının yokluğunu hissetmemeyi, o boşluğu başarılarıyla doldurmayı öğrenmişti.

Aradan geçen on sekiz yılın ardından, kurduğumuz o sakin ve huzurlu hayatımız, serin bir sonbahar akşamı kapımızın zilinin çalmasıyla bölündü. Kapıyı açtığımda karşımda duran adamı ilk birkaç saniye tanıyamadım bile. Omuzları tamamen çökmüş, saçları bembeyaz olmuş, yüzündeki o mağrur ifade silinip gitmiş, yerine acınası bir enkaz gelmişti. Cemil'di. Yıllar önce bizi hiç acımadan sokağa atan o kibirli adam, şimdi eşiğimde iki büklüm olmuş, titreyen omuzlarıyla hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

İçeri geçmesine izin verdiğimde titreyen elleriyle ceketinin cebinden buruşmuş bir kağıt çıkardı. "Bitti," dedi ağlamaklı, çatallı bir sesle. "İnandığım her şey yalanmış Selma."

Boğazındaki düğümü yutkunarak birkaç gün önce yaşadıkları o sarsıcı olayı anlatmaya başladı. Oğlu bildiği Berk büyük bir trafik kazası geçirmişti. Hastanede acil kan anonsu yapıldığında, Cemil hiç düşünmeden kolunu sıvamış, "Benim kanım, benim canım" diyerek sedyeye yatmıştı. Ancak doktorlar kan gruplarının uyuşmadığını, tıbben böyle bir eşleşmenin mümkün olmadığını söylediklerinde Cemil'in kalbine o zehirli şüphe tohumu düşmüştü. Kazanın şoku atlatıldıktan hemen sonra gizlice yaptırdığı DNA testi, hayatının en korkunç gerçeğini yüzüne çarpmıştı: Yüzde sıfır eşleşme...