Babası onu kör doğduğu için bir dilenciyle evlendirdi ve işte olanlar…
Lira dünyayı hiç görmemişti, yine de onun acımasızlığının ağırlığını omuzlarında taşıyordu. Güzelliğe her şeyden çok değer veren bir ailede kör olarak doğan Lira, bir gölge gibi muamele görüyordu. İki kız kardeşi Clarisse ve Amara, ışıl ışıl yüzleri ve zarif bedenleri nedeniyle övülürken, Lira duvarların ardında saklanıyordu. Annesi öldüğünde, babası Don Emilio acımasızlaştı. Ona adıyla seslenmeyi bıraktı ve bunun yerine "o utanç" diye hitap etti. Misafirler geldiğinde sofraya asla alınmıyordu, sanki varlığı ailenin gururunu zedeleyecekmiş gibi.
Yirmi birinci doğum gününün sabahında Don Emilio küçük odasına girdi. Kadın, yıpranmış bir Braille dua kitabının kabartma noktalarını takip ederek oturuyordu. Don Emilio katlanmış bir duvağı kucağına koydu ve ifadesiz bir sesle, "Yarın evleneceksin," dedi.
Dudakları titredi. "Evlenmek mi? Kiminle, baba?"
"Şapelin dışında oturan bir dilenciye," diye yanıtladı. "Sen körsün, o fakir. Bu yeterince denge." Sözleri seçim değil, taş gibiydi.
Ertesi gün, hızlı ve sessiz bir tören düzenlendi. Köylüler ellerinin arkasına saklanarak alaycı bir şekilde fısıldaştılar: "Kör kız ve dilenci." Don Emilio küçük bir giysi torbasını kızın kollarına sıkıştırdı ve arkasını döndü. "Artık onun yüküsün."
Yeni kocası, kendini Elias olarak tanıtan adam, onu kasabanın kenarındaki bambu bir kulübeye giden dar bir patikadan aşağıya götürdü. Çatı akıyordu, hava duman kokuyordu, ama sesi yumuşaktı. "Küçük ama senin."
O ilk gece, Lira acımasız bir muameleye hazırlanmıştı. Ama Elias bunun yerine salabat hazırladı ve kendi battaniyesini omuzlarına örttü. En sevdiği yemekleri, dinlemekten hoşlandığı hikayeleri ve kalbinde hâlâ taşıdığı hayalleri sordu. Daha önce kimse ona böyle sorular sormamıştı.
Günler geçti. Her sabah Elias şafağı, palmiye ağaçlarının hışırtısını, nehrin parıltısını anlatırdı. Onun sözleri sayesinde Lira dünyayı hayal etmeye başladı. O çamaşır yıkarken Elias ona şarkılar söyler, geceleri ise uzak denizlerin ve takımyıldızların öykülerini anlatırdı. Yıllar sonra ilk kez güldü. Yavaş yavaş onu sevmeye başladı devamı sonrki syfda...
