Babamın cenazesinden sonra açgözlü üvey annem, çocukluğumun geçtiği evi terk etmem için bana 24 saat verdi. Ama banyo lavabosunun altına bantlanmış halde bulduğum şey, onu bir anda bembeyaz kesti.

Ceren’in sesi titriyordu. “Onlar… eski belgeler. Geçersiz.”

Ama gözleri panikle sağa sola kaçıyordu.

USB’yi bilgisayarıma taktım.

İçinde ses kayıtları vardı.

Babamın sesi duyuldu.

“Ceren, bunu yapamam. Ev kızımın.”

Sonra Ceren’in sesi geldi:

“Ya devredersin ya da hayatın çok zor olur.”

O an odadaki sessizlik ağırlaştı.

Ceren’in yüzündeki kendinden emin ifade tamamen kaybolmuştu.

Ben ise ilk kez korkmuyordum.

Telefonumu elime aldım.

“Avukatımızı arıyorum,” dedim.

Ceren bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı.

Babamın planı her şeyi düşünmüştü. Lavabonun altındaki o küçük not bile bir işaretti.

O gece evi terk etmedim.

Ertesi hafta mahkeme belgeleri doğruladı. Ev bana aitti. Ceren’in yaptığı her şey ortaya çıktı.

Taşınmak zorunda kalan kişi ben olmadım.

O oldu.

Ceren son valizini kapıya sürüklerken evin kapısında durdum.

Hiçbir şey söylemedim.

Kapı kapandığında ev tekrar sessizliğe büründü.

Salona baktım. Babamın yıllarca emek verdiği duvarlara, annemin fotoğrafına, çocukluğumun geçtiği o odaya.

Babam son sürprizini yine lavabonun altına saklamıştı.

Ve bu sefer bana sadece bir şeker ya da bozuk para değil…