Babamın cenazesinde, köpeği tabuta çılgınca havlamaya başladı
Patrick'in cenazesi sırasında aile köpeği tabuta kontrolsüzce havlamaya başlayınca, kimse bunun kayıp karşısında bunalan bir hayvandan başka bir şey olmasını beklemiyordu. Ancak bu patlama, ciddi töreni alt üst eden ve Patrick'in dul eşini şok içinde yere yığılmasına neden olan bir keşfi tetikleyecekti. Ayrıca ailede hiç kimsenin hayal bile edemediği bir sırrı da ortaya çıkaracaktı.
Babamın "ölümünden" iki yıl önce erken başlangıçlı demans teşhisi konmuştu. Onun yavaş yavaş eriyip gitmesini izlemek, hayatımda yaşadığım en zor şeydi. Bazı günler adımı biliyordu, bazı günler bilmiyordu... ama Alman çoban köpeği Luna'yı her zaman tanıyordu.
Luna bir evcil hayvandan daha fazlasıydı; onun gölgesiydi.
Onu posta kutusuna kadar takip etti, o okurken ayaklarının dibine kıvrıldı ve komşular eve geldiğinde onu uyardı. En berrak anlarında bile fısıldardı: "Kimseye söyleme ama sen benim en sevdiğim kızımsın."
Luna, sanki her kelimesini anlıyormuş gibi elini okşardı. O, onun rehberi, dayanağı ve berraklığa olan son bağıydı.
Babamın kaybolduğu ilk iki hafta, komşular ve polisle birlikte çılgıncasına yapılan aramalarla geçti. Afişler bastırdık, kapıları çaldık ve tanımadığımız insanlardan herhangi bir ipucu istedik.
Yavaş yavaş içimize bir korku sızmaya başladı; en kötüsünden korkuyorduk. Haftalarca çıkmaz sokaklarda dolaştık, sonunda hastaneden aradılar.
Yaşı ve yapısı itibariyle kendisine denk bir adam, kasvetli bir sokakta yere yığılıp ölmüştü.
Hastanedeki görevliler annemden cesedi teşhis etmesini istediğinde panik başladı. Onun olmasını çok istiyordu, ama içinden bir ses onun olmadığını fısıldıyordu.Devamı sonrki syfada..
