Babamın arkadaşıyla evlendim – Düğün gecemizde yapmaya çalıştığı şeyi görünce şok oldum.

Sesi sakin ve güven vericiydi. Uzun bir yolculuktan sonra nasıl göründüğüm konusunda biraz çekinerek elini sıktım.

"Ben de memnun oldum."

O andan sonra gözlerimi ondan alamadım. Sessiz, daha çok dinleyen ve etrafındakileri rahatlatan bir adamdı. Sohbetlere odaklanmaya çalışsam da göz göze geldiğimiz her an aramızda görünmez bir bağ hissediyordum.

Bu çok saçmaydı. Uzun zamandır aşka ya da ilişkilere dair hiçbir beklentim yoktu. Yaşadıklarımdan sonra umudumu neredeyse tamamen yitirmiştim. Hayatımın aşkını bulacağıma inanmıyor, işime ve aileme odaklanıyordum. Ama Selim’de beni yeniden düşündüren bir şey vardı.

Gün sona erdiğinde vedalaşıp arabaya yöneldim. Ancak kontağı çevirdiğimde motor tekledi ve durdu.

"Harika," diye söylendim.

Tam babamdan yardım istemek için içeri dönecekken camıma biri vurdu. Selim’di.

"Araba mı bozuldu?" diye sordu gülümseyerek.

"Evet, çalışmıyor," dedim. "Babamı çağıracaktım ama…"

"Gerek yok," dedi. "Bir bakayım."

Kollarını sıvayıp motorun başına geçti. Ellerinin ustalıkla çalışmasını izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Birkaç dakika sonra araba yeniden çalıştı.

"Tamamdır," dedi ellerini silerken. "Artık sorun yok."

Gülümsedim. "Teşekkür ederim Selim. Sana bir borcum var."

Omuz silkti ve gözlerimin içine baktı. "Akşam yemeği yeterli olur mu?"

Bir an donakaldım. Beni yemeğe mi davet ediyordu?

İçimdeki o tanıdık şüphe sesi konuşmaya başlamıştı ama Selim’in bakışlarında bana güven veren bir şey vardı.

"Olur," dedim. "Güzel olur."

O an kabul ettiğim bu davetin hayatımı tamamen değiştireceğini bilmiyordum.

Altı ay sonra çocukluk odamda, aynanın karşısında gelinlik içinde duruyordum. Otuz dokuz yaşındaydım ve böyle bir günün geleceğini hiç düşünmemiştim.

Düğünümüz küçüktü; sadece yakın ailemiz ve birkaç dostumuz vardı. Tam hayal ettiğimiz gibi.

Nikâh sırasında Selim’in gözlerine baktığımda içimde tarif edemediğim bir huzur hissettim.

"Evet," dedim fısıltıyla.

"Evet," dedi o da titreyen bir sesle.

O gece, herkes gittikten sonra Selim’in evine—artık bizim evimize—geldik. Üzerimi değiştirmek için banyoya geçtim. Yatak odasına döndüğümde ise olduğum yerde donup kaldım.

Selim yatağın kenarında oturmuş, alçak sesle biriyle konuşuyordu… ama odada başka kimse yoktu.

"Bunu görmeni istedim Elif," diyordu. "Bugün her şey çok güzeldi. Keşke burada olsaydın."

"Selim?" dedim ürkekçe.

Yavaşça arkasını döndü. Yüzünde suçluluk vardı.

"Kiminle konuşuyordun?" diye sordum.

Derin bir nefes aldı. "Kızım Elif’le."

Bana kızının öldüğünü söylemişti. Ama bunun bu şekilde olduğunu bilmiyordum.

"Annesiyle birlikte bir kazada öldü," dedi sesi titreyerek. "Ama bazen onunla konuşuyorum. Sanki hâlâ yanımdaymış gibi. Bugün seni görmesini istedim."

İçim acıyla doldu. Ama korkmadım. Kızmadım. Sadece onun taşıdığı yükü hissettim.

Yanına oturup elini tuttum. "Anlıyorum," dedim. "Yas tutuyorsun. Yalnız değilsin."

Gözleri doldu. "Sana daha önce söylemeliydim."

"Artık birlikteyiz," dedim. "Bunu da birlikte aşarız. Gerekirse biriyle konuşuruz."

Başını omzuma yasladı. "Teşekkür ederim."

O an anladım ki aşk kusursuzluk değil; yaralarıyla birlikte birini seçebilmekti.