Annem, evli bir adamla yaşadığı ilişkiden beni dünyaya getirdi

Annem, evli bir adamla yaşadığı ilişkiden beni dünyaya getirdi. Çocukluğum boyunca tek bir eve ait olmadım; sürekli kiralık evlerde taşındık. Beş yaşıma geldiğimde annem hayatına başka bir adam almak istedi. Ancak adamın tek bir şartı vardı: Çocuk istemiyordu.

Bir sabah annem beni yanına aldı, tüm belgelerimi elime verdi ve biyolojik babamın evine götürdü. Kapıyı çaldı, kilidin açıldığını duyduğunda ise arkasına bile bakmadan kaçtı. Kapıyı açan adam beni tanır tanımaz kim olduğumu anladı. Şaşkındı ama beni içeri aldı.

Babamın eşi beni beklemediğim bir sevgiyle karşıladı. Çocukları Elif ve Can da beni hemen benimsedi. Babam başlangıçta beni bir yetimhaneye vermek istedi; ancak eşi buna kesin bir dille karşı çıktı. “Bu çocuk suçsuz,” dedi. O günden sonra hayatım değişti.

İlk zamanlar annemin geri döneceğini sandım. Günler geçti, umutlarım tükendi. Zamanla babamın eşine “anne” demeye başladım. Babam soğuk ve otoriter bir adamdı. Eve geldiğinde sessizlik hâkim olur, çocuk odasında saklanırdık. Annemiz ise onun öfkesine kalkan olur, bizi korurdu. Sevgisini üçümüze de eşit dağıtırdı.

Yıllar geçti. Biz büyüdük, liseyi bitirdik. Aynı yaşlarda olduğumuz için üniversite sınavına birlikte hazırlandık. Babam sevgisini hiç göstermese de eğitim masraflarımızı karşıladı. Üçümüz de hayalini kurduğumuz bölümleri kazandık.

Babam vefat ettiğinde geriye büyük bir miras kaldı. Şirketin ve mal varlığının tüm hakları bize geçti. İşleri büyüttük ve yurt dışında yeni bir şube açmaya karar verdik. Bu şubenin başına ben geçecektim. Annemizi de yanımıza almak istedim; o bunu fazlasıyla hak ediyordu.

Tam yola çıkacağımız gün, yıllardır ortada olmayan biyolojik annem karşıma çıktı. Kendini tanıttı, beni özlediğini, artık geçmişin geride kaldığını söyledi. Yüzüne baktım; yıllardır zihnimden silinmiş bir yüz, anılarıma zorla geri dönüyordu.

Bir şey söylemedim. Ne onu reddettim ne de kabul ettim. Sadece valizimi elime aldım.

Arkamdan seslendi: “Bir gün bana ihtiyacın olacağını biliyorum.”

O an duraksadım.

Uçağın anonsu havalimanında yankılanırken, içimde ilk kez bir soru belirdi: Bazı kapılar gerçekten sonsuza kadar kapanır mı, yoksa doğru zamanda yeniden mi açılır?

Bir adım daha attım. Sonra bir adım daha. Sanki yürüdükçe bir şeyler geride kalmıyor da peşimden sürükleniyordu. Annem—benim annem—koluma girmişti; her zamanki gibi sakin, her zamanki gibi dik. Yüzü bembeyazdı ama gözleri netti. Elif valiz arabasını itiyor, Can etrafa bakınıyordu; ikisinin de gözleri aynı anda hem biyolojik annemde, hem bende… sanki “tek bir kelimeyle her şey değişebilir” diye.

Anons tekrarlandı. Kapıya gidip geçmemiz için birkaç dakikamız vardı. Ben ise bedenimi sürüklüyordum. Biyolojik annemin sesi kulaklarımdan çıkmıyordu.

“Bir gün bana ihtiyacın olacak.”

Bu cümle bir tehdit değildi. Bir yalvarış gibi de değildi. Daha çok… bir bildiri gibi. Sanki birinin elinde benden gizlenen bir sayfa vardı ve o sayfa açılırsa bütün hayatım başka türlü okunacaktı.

Döndüm. İstemeden. Kendimi durduramadım.Devamı sonrki syfda..