Anneannemin bana bıraktığı anahtar nasıl bir sır saklıyordu?

Kapı eşiğinde Burak belirdi. Fenerin ışığı yüzüne vurduğunda, o her zaman güvendiğim yüzün aslında ne kadar yabancı olduğunu ilk kez fark ettim. Gözlerinde ne bir sevgi ne de bir şefkat vardı; sadece yakalanmış bir avcının hırçınlığı parlıyordu.

"Burada ne yapıyorsun Merve?" dedi, sesi bir fısıltı kadar alçak ama bir bıçak kadar keskindi. "Selma ile ne konuştun?"

"Hiçbir şey," dedim sesimi sabit tutmaya çalışarak. "Sadece... bazı eski fotoğraflara bakmak istedim."

Burak içeri doğru bir adım attı. Tavan arasındaki tozlar botlarının altında gıcırdadı. "Yalan söylüyorsun. Anahtar nerede?" Elini uzattı. "O yaşlı kadın sana bir şey verdi. Ver onu bana."

"Burak, sen ne yaptın?" diye bağırdım birden, kontrolümü kaybederek. "Anneannemi tehdit mi ettin? Ondan para mı çaldın?"

Burak’ın yüzündeki maske tamamen düştü. Yüzü kasıldı, dudakları ince bir çizgi halini aldı. "Sadece hakkımız olanı alıyordum Merve! O evde tek başına oturup parasını çürütüyordu. Bizim ise borçlarımız vardı, bir geleceğe ihtiyacımız vardı. O kadının ölmesi hepimiz için bir kurtuluştu!"

Bu sözler kalbime bir hançer gibi saplandı. Kurtuluş mu? Beni büyüten, her düştüğümde kaldıran o kadının ölümü onun için bir 'kurtuluş' muydu?

Burak üzerime doğru yürürken geri çekildim, sırtım duvara çarptı. "O kayıt cihazını ve zarfı bana ver," dedi. Tavan arasının loş ışığında cebimdeki şişkinliği fark etmişti. "Eğer verirsen, her şeyi düzeltebiliriz. Yine eskisi gibi olabiliriz."

"Asla eskisi gibi olmayacağız," dedim ve elimi cebime atıp ses kayıt cihazının 'oynat' tuşuna bastım.

Tavan arasında yankılanan ses, anneannemin o yorgun ama vakur sesiydi: "Merve, bu kaydı dinliyorsan artık gerçeği biliyorsun demektir. Burak beni aylardır korkutuyor. Senin mutluluğun bozulmasın diye sustum ama o, kalbimi paranın altına gömdü. Yavrum, bu evin tavan arasındaki döşeme tahtasının altında, senin için sakladığım asıl miras var. O nanköre tek bir kuruş bile bırakma. Kendini kurtar..."

Kayıt bittiğinde içeride ağır bir sessizlik hakim oldu. Burak’ın gözleri öfkeden kararmıştı. Üzerime atılmak için hamle yaptığı anda, tavan arasının kapısında başka bir gölge belirdi.

"Burada her şey yolunda mı çocuklar?"

Selma Teyze elinde bir fenerle kapıdaydı, yanında ise iki tane resmi kıyafetli adam vardı. Burak donup kaldı.

"Merve kızım," dedi Selma Teyze, sesi bu kez titrek değil, oldukça kararlıydı. "Anneannen bana sadece anahtarı vermedi. Eğer bir gün Burak bu eve gelip seni zorlarsa aramama gereken numarayı da verdi. Polisler aşağıda, Burak Bey."

Burak kaçmaya çalıştı ama polisler onu tavan arasının dar girişinde kıskıvrak yakaladı. O, merdivenlerden sürüklenerek indirilirken yüzüme bile bakamadı.

Yalnız kaldığımda, anneannemin vasiyetinde bahsettiği o döşeme tahtasını buldum. Tahtayı kaldırdığımda altında sadece bir miktar para ya da mücevher yoktu. Orada, anneannemin gençliğinden beri biriktirdiği günlükler, gerçek aile tapuları ve hepsinden önemlisi, benim için yazdığı son bir mektup vardı.

Mektupta şöyle yazıyordu: "Gerçek zenginlik, kimin yanında olduğunu bildiğindir Merve. Şimdi özgürsün."

Pencereden dışarı baktım; dışarıdaki o gri gökyüzü dağılıyordu. Anneannemin lavanta kokusu hala üzerimdeydi ama bu kez o koku hüzün değil, yeni bir hayatın müjdesini veriyordu. Artık ayağıma küçük gelen o ayakkabılarla maraton koşmayacaktım. Kendi yolumda, kendi hızımda yürüyecektim.