69 yaşındayım. Paramı benden habersiz birisi çekiyordu ta ki o kişiyi öğrenene kadar
O gece uyuyamadım.
Sabaha kadar düşündüm.
Ve bir karar verdim.
Ertesi gün Mehmet işe gittikten sonra Ayşe’ye:
“Ayşe kızım, gel biraz konuşalım.” dedim.
Yüzündeki gülümseme bir an duraksadı ama hemen toparlandı.
Oturduk.
Sessizce çantamdan bankadan aldığım hesap dökümlerini çıkardım. Önüne koydum.
“Bunları açıklar mısın?” dedim.
Rengi bir anda soldu.
Gözleri kâğıtlardan yüzüme kaydı. Dudakları titredi.
“Anne… ben…”
“Ben biliyorum Ayşe.” dedim.
“ATM görüntülerini de gördüm.”
O an çözüldü.
Ağlamaya başladı.
“Ne olur bağırma… Mehmet duymasın.” dedi.
Ama artık çok geçti.
Her şeyi anlattı.
Mehmet’in borçları varmış. Kredi kartları, gizli çekilen krediler… Ayşe söylemiş, Mehmet “annem üzülmesin” diye susmuş. Sonra Ayşe, bankaya benimle ilgili “işlerimi ben hallediyorum” diye başvurmuş. Kartımı değiştirmiş, şifreyi öğrenmiş.
“Zaten fark etmiyor diye düşündüm.” dedi.
“Sen hiç sormuyordun…”
İşte o cümle canımı yaktı.
“Zaten fark etmiyor.”
Bir annenin parasının fark etmemesi…
O akşam Can’ı aradım. Her şeyi anlattım. Telefonda ağladı. Ertesi hafta Türkiye’ye geldi.
Gerçekler ortaya çıktı.
Mehmet başını öne eğdi. Hiçbir şey söyleyemedi.
Can, bankaya gitti. Hesapları ayırdı. Kartımı kendi elime verdi. Ayşe sessizleşti. Evdeki hava değişti.
Ben mi?
Ben en çok şuna üzüldüm.
Paraya değil.
Güvene.
Bir anne olarak, aynı evde yaşayıp gözümün içine baka baka bunu yapabilmelerine…
Şimdi odamda oturuyorum. Camdan dışarı bakıyorum. Saçlarım hâlâ beyaz. Yaşım hâlâ 69.
Ama artık daha yaşlı hissediyorum.
Çünkü bazı gerçekler…
insanı bir günde yaşlandırıyor.
Ve ben artık şunu çok iyi biliyorum:
En acı ihanet, en yakından gelenmiş.
(Son)
