69 yaşındayım. Paramı benden habersiz birisi çekiyordu ta ki o kişiyi öğrenene kadar
69 yaşındayım. Paramı benden habersiz birisi çekiyordu ta ki o kişiyi öğrenene kadar - Bu yıl 69’uma girdim. Saçlarım neredeyse tamamen beyazladı. Eşimi kaybedeli yıllar oldu. O günden beri, büyük oğlum Mehmet ve gelinim Ayşe ile birlikte, Anadolu’da küçük bir şehirdeki mütevazı evimizde yaşıyorum.
Küçük oğlum Can, yıllar önce yurt dışına çalışmaya gitti. Gittiği günden beri beni hiç ihmal etmedi. Her ay arar ve hep aynı cümleyi söylerdi:
“Anne, merak etme. Her ay hesabına para yatırıyorum. Hem günlük masrafların için hem de ileride lazım olur diye.”
Bu sözler içimi rahatlatırdı.
Ama bir şeyler yolunda değildi.
Neredeyse bir yıl geçmişti…
ve ben o paranın tek bir kuruşunu bile görmemiştim.
Sadece aldığım yaşlılık maaşıyla geçiniyordum.
Ne zaman sorsam, gelinim Ayşe yumuşak bir sesle cevap verirdi:
“Anneciğim, sen artık yaşlandın… neredeyse hiç para harcamıyorsun. Zaten biz sana bakıyoruz.”
Sesi tatlıydı.
Ama içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk vardı.
Bir gün dayanamadım ve Can’ı doğrudan aradım.
“Oğlum… bir sorun mu var? Bana gönderdiğin para neden hiç gelmiyor?”
Telefonun ucunda bir an sessizlik oldu.
Sonra sesi değişti.
“Ne demek gelmiyor anne? Ben her ay yatırıyorum. Hatta bazen banka arayıp teyit bile alıyor. Lütfen gidip hesabını kontrol et.”
O an, sanki kanım çekildi.
Eğer para geliyorsa…
ben neden görmüyordum?
Nereye gidiyordu?
Ertesi gün, kimseye söylemeden gizlice bankaya gittim. Hesap dökümü istedim.
Banka görevlisi ekrana baktı, sonra bana doğru eğilip alçak sesle konuştu:
“Teyzeciğim… para her ay hesabınıza yatıyor.
Ama kısa bir süre sonra ATM’den çekiliyor.”
Dünyam başıma yıkıldı.
Ben hayatımda hiç ATM kullanmamıştım.
O hâlde…
paramı kim çekiyordu?
Titreyen bir sesle güvenlik kamerası kayıtlarını görmek istediğimi söyledim.
Görüntüleri ekrana verdiklerinde…
bacaklarım tutmadı.
Nefesim kesildi
ve sandalyeye çöktüm.
Çünkü parayı çeken kişi…
asla beklemediğim biriydi.
Görüntüler ekrana geldiğinde nefesim kesildi.
Başta gözlerime inanamadım. Görüntü biraz uzaktı, kamera açısı net değildi. ATM’nin önünde duran kişi başını hafifçe eğmişti. Elinde kart vardı. Şifresini girerken etrafına bakıyordu.
Bir an için içimden,
“Yanlış görüyorumdur.” diye geçirdim.
Ama sonra kamera yakınlaştı.
Ve yüzü netleşti.
O an kalbim duracak sandım.
Parayı çeken kişi…
gelinim Ayşe’ydi.
Gözlerim karardı. Kulaklarım uğuldadı. Banka görevlisinin dudakları kıpırdıyordu ama ne dediğini duyamıyordum. Sandalyeye tutunmasaydım yere yığılacaktım.
Ayşe.
Her sabah bana “Anneciğim” diyen…
Çayımı önüne koyan…
Saçlarımı okşayıp “Sen bizim başımızın tacısın” diyen Ayşe…
Benim paramı…
gizlice, her ay, düzenli olarak çekiyordu.
Titreyen bir sesle sordum:
“Bu… bu kaç aydır böyle?”
Görevli ekrana tekrar baktı.
“Yaklaşık on bir aydır teyzeciğim. Para yatar yatmaz, genelde iki gün içinde çekilmiş.”
On bir ay…
Oğlum Can’ın alın teriyle kazandığı para…
Benim geleceğim için biriktirdiği para…
Benim haberim bile olmadan alınmıştı.
Bankadan nasıl çıktığımı hatırlamıyorum.
Ayaklarım beni eve değil, parka götürdü. Bir banka oturup uzun süre sadece yere baktım. İçimde öfke mi vardı, yoksa utanç mı… ayırt edemiyordum.
Kendime tek bir soru sorup duruyordum:
Neden?
Eve döndüğümde kimseye belli etmedim. O akşam sofraya birlikte oturduk. Ayşe her zamanki gibi gülümsüyordu. Mehmet telefona bakıyordu. Ben ise onların yüzlerine bakarken sanki yıllardır tanımadığım insanlarla aynı evde yaşadığımı fark ettim.Devamı sonrki syfda..
