40 yıl önce taşındığımız mahalleye bir günlüğüne ziyarete gittim… Eski bakkalımız beni görünce “SONUNDA GELDİN, SANA VERMEM GEREKEN EMANET VAR” dedi.

Paslı demir kapıyı omuz atarak zorla açtım ve çocukluğumun karanlık kabusu olan o loş kömürlüğe daldım. İçerisi yoğun bir rutubet ve is kokuyordu. Cep telefonumun fenerini yaktım. Zaman su gibi akıp geçiyor, dışarıdan gelen en ufak bir çıtırtı bile kalbimin ritmini hızlandırıyordu. 'Duvardaki gevşek taşın arkası...' Duvarları ellerimle yoklamaya başladım. Dakikalar süren arayışın ardından, sonunda sağ köşedeki büyük bir kireç taşının etrafındaki harcın tamamen ufalandığını fark ettim. Bütün gücümle taşa asıldım. Ağır taş tok bir sesle yere düştüğünde, arkasında karanlık, dar bir boşluk belirdi.

Boşluğun içinde ağır demir bir kapak vardı ve üzerinde tam da elimdeki anahtara uygun bir kilit duruyordu. Anahtarı deliğe soktum. Yılların pası yüzünden dönmekte direndi. Bütün vücut ağırlığımla yüklendim; tiz bir "tık" sesi yankılandı ve kilit açıldı. Kapağı aralayıp içeri uzandığımda, meşin bir çantanın sapını kavradım. Çantayı dışarı çıkarıp fermuarını çektiğimde, içeride babamın bahsettiği o belgeler duruyordu. Roma dönemine ait yeraltı şehrinin detaylı haritaları, müteahhitlerin kundaklama planlarını itiraf ettikleri gizli ses kayıtlarının olduğu eski kasetler ve resmi evraklar... Babam, bu mahallenin tarihini ve geleceğini güvence altına alacak her şeyi tek tek toplamış, zamanı geldiğinde ortaya çıkması için buraya gömmüştü.

O an, babamın neden yıllarca uzaklara dalıp gittiğini, neden hep omuzlarında görünmez bir yük taşıdığını anladım. O bir kaybeden değil, emaneti koruyan sadık bir bekçiydi. Ve şimdi nöbet sırası bana gelmişti.

Çantayı göğsüme sıkıca bastırarak kömürlükten çıktım. Arka bahçeye adım attığımda, güneş mahallenin üzerine kızıl bir örtü gibi batıyordu. Sokağın başındaki yıkım makinelerine doğru baktım ve gülümsedim. Yarın sabah o dozerler çalışmayacaktı. Bu belgeler sayesinde mahalle sit alanı ilan edilecek, o gözü doymaz şirketler buraya bir çivi bile çakamayacaktı.

Kırk yıl önce gözyaşları içinde, ne olduğunu anlamadan terk ettiğim bu sokağa, babamın yarım kalan adalet savaşını kazanmak için geri dönmüştüm. İhsan Amca haklıydı. Emanet, nihayet asıl sahibini bulmuştu. Adımlarım artık daha sağlam, başım daha dikti. Geçmişin karanlık sırları aydınlanmış, geleceğin umudu avuçlarımın arasına bırakılmıştı. Şimdi, babamın başladığı işi bitirme zamanıydı.