Bu bir yeniden doğuş öyküsü
“Bu bir yeniden doğuş öyküsü. Eğer bunu okuyorsanız, lütfen sadece bir resim değil, dört uzun ve yoğun yıl süren bir bölümün sonunu görün. Benim adım Zeynep. Ve bin dört yüz altmış gün boyunca, rutinlerim sıradan bir çocuğunkinden çok farklıydı. Arkadaşlarım okulda yeni oyunlar öğrenirken, ben ağır ilaçların isimlerini, izleme makinelerinin tam sesini ve bu hastanenin her koridorundaki duvarların rengini öğreniyordum.”
İçimde sessiz ve çoğu zaman gürültülü bir mücadeleyle geçen dört koca yıldı. Hastanenin o keskin dezenfektan kokusu, zamanla nefes aldığım tek hava, o dört duvar ise tüm dünyam haline gelmişti. Aynaya her baktığımda dökülen saç tellerimi, yanaklarımdaki o korkunç çöküklüğü ve kollarımda serum iğnelerinden dolayı morarmadık tek bir nokta bile kalmadığını görüyordum. Bedenimin günden güne zayıfladığını hissettiğim o günlerde, korku umudumdan daha güçlü olmaya çalışırdı.
Sayısız iğne batması, dayanılmaz kemik ağrılarıyla geçen uykusuz geceler ve ruhumu kemiren, bitmek bilmeyen o ağır yorgunluk… O soğuk pencere camına alnımı dayayıp dışarıdaki hayatı izlerken, “Bir sonraki tedavi döngüsünü, damarıma sızan o yakıcı ilacı düşünmeden sokağa çıkıp özgürce koşma sıram ne zaman gelecek?” diye sessizce ağlardım.
Ama o karanlık dehlizlerde yalnız değildim. O dipsiz kuyuda kaybolmama izin vermeyen ışıklarım vardı. Annemin sabaha kadar başucumda tuttuğu o sımsıcak eli, babamın bana her baktığında kendi gözyaşlarını saklamak için attığı o zoraki ama cesur kahkahası, doktorumun her vizitte omuzumu sıkıca kavrayıp “Birlikte yeneceğiz Zeynep, bana pes etmeyeceğine söz verdin” deyişi…
Onların her duası, doktorlardan gelen her el sıkışma ve ailemden gelen o sımsıkı kucaklamalar, bacaklarımın beni taşımayı reddettiği, bedenimin acıya teslim olduğu o karanlık anlarda ayakta kalmamı sağlayan yegâne yakıttı. Kendimden bile şüphe duyduğum, “Artık dayanamayacağım” diyerek pes etmenin eşiğine geldiğim zamanlarda, onların bana olan o sarsılmaz inancı, içimdeki savaşçı kızı yeniden ayağa kaldırdı.
Ve o mucizevi gün geldi çattı. Dün sabah doktorum odadan içeri girdiğinde, yüzünde aylardır taşıdığı o mesleki endişe yoktu. Elindeki son tarama sonuçlarını yatağımın ucuna bıraktı, derin bir nefes aldı ve gözlerimin içine bakarak konuştu. Annemle babam, adeta verilecek bir idam kararını ya da beraati bekler gibi nefeslerini tutmuştu. “Zeynep…” dedi titreyen bir sesle, “Vücudunda tek bir kanser hücresi bile kalmadı. Tertemiz. Bitti kızım, kazandın.” O an odada kopan çığlığı, annemin dizlerinin üzerine çöküp hıçkırıklara boğuluşunu ve babamın bana sarılırken o koca göğsünün nasıl sarsıldığını ömrüm boyunca unutmayacağım. Kanser benden gençliğimin ilk yıllarını, enerjimi ve saçlarımı almaya çalışmıştı ama yaşama inancımı, o inatçı ve direnen ruhumu asla alamamıştı.
Bugün o hastane odasındaki eşyalarımı son kez topladım. Üzerimde o soluk, yeşil hastane önlüğü değil, en sevdiğim kıyafetlerim var. Koridora adım attığım an bütün hemşireler, doktorlar ve aylardır aynı kaderi paylaştığım diğer hasta yakınları oradaydı. Elimde sımsıkı tuttuğum, gece boyu kendi ellerimle hazırladığım o karton tabela vardı.
Tuttuğum bu tabela sadece kağıt ve mürekkep değildi. Bu benim kupamdı! Dört yıl önce bu kapıdan korkuyla giren Zeynep’in, tüm o acıları yenip ölümün elinden kurtularak çok daha güçlü çıktığının devasa bir sembolüydü. Koridorda yürürken her adıma alkışlar eşlik ediyor, saçları dökülmüş diğer küçük çocukların gözlerinde umut dolu bir ışık parlıyordu. Onlara dönüp gülümsedim, “Asla pes etmeyin, sıra size de gelecek” dercesine başımı salladım.
Bugün yüzümden süzülen gözyaşları, o eski acı gözyaşları değil. Tam dört yıldır ilk defa, canım yandığı veya ölümden korktuğum için ağlamıyorum. Ağlıyorum çünkü sonunda o hastanenin çıkış kapısından içeri dolan ılık rüzgâra karşı, en çok hayalini kurduğum o cümleyi bütün gücümle, avazım çıktığı kadar bağırabiliyorum: ÖZGÜRÜM!
Yolculuğum çok uzun, inanılmaz zorlu ve derin yaralarla doluydu. Bedenimde o günlerin izlerini hayatım boyunca taşıyacağım. Ama kapıdan dışarı adım attığımda yüzüme vuran o güneş, ciğerlerime çektiğim o tertemiz hava… Ah, o zafer, hayatta tattığım en muazzam, en tatlı duygu. Bugün, sadece o taş binayı arkamda bırakıp evime dönmüyorum. Ben bugün, ellerimden kayıp giden kendi hayatıma geri dönüyorum. O korkunç kâbus bitti. Karanlık bulutlar tamamen dağıldı ve Zeynep için güneş, nihayet yeniden doğdu.
