Hastaneden Gelen Telefonla Yıkıldım: Oğlumun Arabasındaki ‘Özel’ Misafir, Hayatımın En Büyük Sırrı Çıktı
Ben Zeynep. 47 yaşındayım. Ankara’nın ayazında, Yenimahalle’de sobalı bir gecekonduda başlayıp, Şişli’nin kentsel dönüşüme direnen eski binalarından birine uzanan hayatım boyunca sadece oğlum Can için yaşadım.
Hastanede hasta bakıcılık yaparak kazandığım o 35.000 TL maaşın her kuruşunu onun eğitimine yatırdım. Can, hayatımın tek tesellisiydi. Babasız büyümenin ne demek olduğunu bildiğim için ona hem anne hem baba oldum. 19 yaşına geldiğinde bile o merhametli kalbi hiç değişmedi. Hala bana sarılmadan uyumaz, mutfakta bulaşıkları yıkarken gelip omuzumdan öperdi.
Ancak o kasvetli kasım gecesi, içimde adlandıramadığım bir sıkıntı vardı. Gece vardiyasından yeni çıkmış, göz kapaklarımdaki ağırlıkla yatağa uzanmıştım. Saat 01:08’de Can aradı. Sesindeki o garip tınıyı duyar duymaz uykum açıldı.
Bir şeyden çok korkmuş ama bir yandan da büyük bir müjde vermek ister gibiydi. ‘Anne, eve çok özel birini getiriyorum, lütfen uyanık kal,’ dedi. On dokuz yıllık hayatında eve okul arkadaşı dışında kimseyi getirmemişti. ‘Geldiğimde her şeyi anlayacaksın, sadece bana güven,’ demesiyle içimdeki korku büyüdü.
Saat 02:03. Şişli Etfal Acil’den gelen o telefonla dünyam başıma yıkıldı. Maslak yönünde ağır bir trafik kazası. Direksiyon hakimiyetinin kaybedilmesi…
Taksiye nasıl bindiğimi, o soğuk hastane koridorlarında nasıl koştuğumu inanın hatırlamıyorum. Etrafımdaki her şey yavaşlatılmış bir film sahnesi gibiydi.
Can’ı acil ameliyata almışlardı. Beyin cerrahı yüzüme bakarak durumu anlattığında dizlerimin bağı çözüldü. Yanındaki yolcunun durumu daha da ağırdı. ‘Üzerinde kimlik yok Zeynep Hanım, bu kadını tanıyor musunuz?’ dediklerinde çaresizce başımı iki yana salladım.
O sırada bir hemşire elinde şeffaf bir kanıt poşetiyle yanıma geldi. Poşetin içinde kan lekeli bir hırka, bir çift gözlük ve… küçük, gümüş, ortası mineli bir madalyon duruyordu.
Madalyonu gördüğüm an nefesim kesildi. Bu madalyon, Darülaceze’nin soğuk yatakhanelerinde yatarken, beni terk eden anneme ait olduğunu bildiğim, her gece hayalini kurduğum tek objeydi. Titreyen ellerimle kapağını açtım. İçinde, beni o kapıya bıraktığı gün çektirdiğimiz o soluk fotoğraf…
Can ameliyattan sağ çıktı ama günlerce konuşamadı. O komada yatan kadın, beni yoksulluktan ve o dönemki eşinin şiddetinden korumak için yetimhaneye bırakmak zorunda kalan, kırk yıldır hasretini çektiğim biyolojik annemdi.
Can, aylarca kazandığı yarı zamanlı iş parasıyla bir dedektif tutmuş, banka borçlarından ve bel fıtığımdan dolayı acı çekmeme dayanamayıp annemi bulmuştu. Annem meğer yıllar sonra zengin bir iş kadını olmuş ama beni bulmaya yüzü tutmamıştı. Can, o gece onun karşısına dikilip ‘Annemin sana ihtiyacı var’ demişti.
Bir ay sonra, o soğuk hastane odasında, kırk yıl sonra ilk kez birbirimizin gözlerinin içine baktık. O gümüş madalyon şimdi benim boynumdaydı.
Annemin o kırışık, yaşlı elleri yüzüme dokunduğunda, yılların biriktirdiği tüm öfke, yerini gözyaşlarına bıraktı. O kazanın bedeli ağır olmuştu ama Can, sadece kendi hayatını kurtarmakla kalmamış, paramparça olmuş bir aileyi kırk yılın ardından o enkazın altından sağ çıkarmayı başarmıştı. Hayatımın en karanlık gecesi, en aydınlık sabahımın habercisi olmuştu.
