Düğünümde Kocam ‘Şaka’ Diye Yüzümü Pastaya Gömünce Ağlamak Üzereydim! Ama Abimin Yaptığı Şey Tüm Salonu Şoke Etti

Nişanlım Emre’yi ailemle tanıştırdığımda yanımda sadece annem ve abim Cihan vardı. Babamı biz daha çok küçükken kaybetmiştik. Ailem Emre’yi onayladı ve kısa sürede 120 kişilik düğünümüzün planlarına başladık. O büyük gün gelip çattığında her şey kusursuz görünüyordu. Annem masasında gururla gülümsüyor, abim Cihan takım elbisesinin içinde harika duruyor ve Emre dünyanın en şanslı adamı gibi sırıtıyordu. Kendimi dünyanın en mutlu kadını gibi hissediyordum! Sıra pasta kesmeye geldiğinde, ellerimiz bıçağın üzerinde birleşmişken o rüya gibi romantik anı yaşayacağımızı hayal ediyordum. Ama bunun yerine Emre bir anda sırıttı ve yüzümü acımasızca pastaya gömüverdi!

Salondaki herkes şaşkınlıktan nefesini tuttu. Duvağım, o özenle seçtiğim gelinliğim, makyajım ve saçım… Hepsi saniyeler içinde mahvolmuştu. Utançtan donakaldım, boğazıma bir yumru oturdu. Yaşadığım o aşağılanma, öfke ve şok hissiyle her an hüngür hüngür ağlayabilirdim. Bazı misafirler tuhaf bir şekilde kıkırdadı, annem dehşetle ellerini ağzına kapattı. Emre ise dünyanın en komik şakasını yapmış gibi kahkahalar atarak yanağımdaki kremayı parmağıyla sıyırdı ve tadına bakıp, “Mmm. Tatlıymış,” dedi.

İşte tam o an, abim Cihan’ın sandalyesini büyük bir gürültüyle geriye itip, çenesi kasılmış ve gözü dönmüş bir halde ayağa fırladığını gördüm. Sonrasında yaptığı şeyi ise o salondaki hiç kimse tahmin edemezdi! Tüm düğün salonunun bir anda buz kesmesine neden olan ve herkesi dehşete düşüren o sarsıcı hamle neydi?

Abim Cihan’ın adımları, ölüm sessizliğine gömülmüş o devasa salonda adeta birer balyoz gibi yankılanıyordu. Yüzünde ne bir bağırma isteği ne de kontrolsüz bir öfke kırıntısı vardı; aksine, tehlikeli derecede soğukkanlı görünüyordu. Emre’nin yüzündeki o ukala sırıtış, Cihan’ın ona doğru yaklaştığını fark ettiği an yavaşça silindi. Geriye doğru bir adım atmak istedi ama abim ondan çok daha hızlıydı.

Cihan, doğrudan yanımıza geldi. Emre’ye tek bir kelime bile etmedi, ona vurmadı ya da yakasına yapışmadı. Sadece masanın üzerinde duran, düğün için özel olarak hazırlanmış o devasa, üç katlı çikolatalı pastanın geriye kalan en büyük katını iki eliyle sımsıkı kavradı. Emre daha ne olduğunu anlayamadan, Cihan o koca pastayı bütün gücüyle Emre’nin o kusursuz, pahalı bembeyaz damatlığının ve jöleli saçlarının tam üzerine geçirdi!

Emre’nin ağzından şaşkınlık ve acı dolu boğuk bir ses çıkarken, o şık damatlık saniyeler içinde çikolata ve krema yığınına dönmüştü. Salondaki sessizlik yerini şok nidalarına bırakırken, abim masadaki kırmızı şarap kadehini de alıp Emre’nin başından aşağı yavaşça, adeta anın tadını çıkararak döktü. Emre nefes nefese kalmış, yüzü gözü boyanmış zavallı bir palyaçoya dönmüştü.

Abim Cihan, Emre’nin yüzünden akan çikolatayı parmağıyla usulca sıyırdı, tıpkı az önce Emre’nin bana yaptığı gibi tadına baktı ve gözlerinin içine nefretle bakarak konuştu:

“Mmm. Gerçekten de tatlıymış damat. Şakadan çok iyi anlıyorsun demek!”

Emre öfkeyle bağırarak üzerindeki pastayı silkelemeye çalıştı. “Sen ne yaptığını sanıyorsun serseri! Bu damatlık kaç para haberin var mı? Mahvettin her şeyi!” diye kükredi. Sesindeki o kibar, anlayışlı adam maskesi saniyeler içinde düşmüş, yerine kendi egosundan başka hiçbir şeye değer vermeyen acımasız bir zorba gelmişti. Bana dönüp, “Şu vahşi abine söyle defolup gitsin, yoksa polisi ararım! Sizin gibi eziklerle evlenmekte zaten hata etmiştim!” diye bağırdığında, aslında ne büyük bir felaketin eşiğinden döndüğümü o saniye anladım.

Cihan sakince orkestranın yanına yürüdü ve mikrofonu eline aldı. Sesi tüm salonda gürledi: “Değerli misafirler, bu akşam burada bir düğün kutlamayacağız! Çünkü ben, babamın vefat ederken bana emanet ettiği canım kardeşimi, onu kalabalığın önünde aşağılamayı ‘şaka’ sanan, saygısız ve kaba bir narsiste teslim etmem! Bu düğün iptal edilmiştir!”

Sonra ağır adımlarla bana doğru döndü. Ceketinin cebinden çıkardığı beyaz mendille yüzümdeki kremaları, dökülen gözyaşlarımı olabildiğince nazikçe sildi. Tıpkı çocukluğumuzda düştüğümde dizlerimi temizlediği gibi, bana şefkatle bakıyordu. “Hadi güzelim,” dedi fısıltıyla. “Gidiyoruz. Sen bu soytarıya layık olamayacak kadar değerlisin.”

Annem de yerinden kalkıp gurur dolu adımlarla yanımıza geldi. Salondaki 120 kişinin şaşkın bakışları arasında, Emre’nin o çaresiz küfürlerini ve bağırışlarını arkamızda bırakarak, başımız dik bir şekilde o kapıdan çıkıp gittik. Biz çıkarken, misafirlerin birçoğu da yerlerinden kalkıp salonu terk etmeye başlamıştı bile.

O gece gelinliğim, saçım ve makyajım mahvolmuştu; hayatımın en güzel gecesi olması gereken gün, koca bir pastaya bulanmıştı. Ama kalbimde zerre kadar pişmanlık ya da üzüntü yoktu. Çünkü o pastanın altında ezilen benim hayallerim değil, bir ömür boyu sürecek karanlık bir kâbusun ta kendisiydi. İnsan bazen en büyük kurtuluşlarını, felaket sandığı anlarda yaşarmış. O salondan bir gelin olarak değil, kendi değerini bilen ve onurlu bir kadın olarak çıktım. Ve anladım ki; sizi gerçekten seven bir aile, bütün dünyayı karşısına alma pahasına bile olsa sizin incinmenize asla seyirci kalmayanlardan oluşur.