Kocam Murat ile on yıldır evliyiz. Çocuk sahibi olamayınca bu durumu kabullenmiştik, ta ki altı ay öncesine kadar.

“Ona daha fazla yalan söyleyemem. Benim onunla bir aile kurmak istediğimi sanıyor... Ama ben o çocukları bu yüzden evlat edinmedim.”

Sözcükler, odanın loş havasında asılı kalırken nefes almayı unuttuğumu fark ettim. Göğüs kafesim daralıyor, kalbim kulaklarımda sağır edici, ritmik bir tempoyla atıyordu. Murat’ın boğuk hıçkırıkları ahşap kapının aralığından sızarken, elim gayriihtiyari kapı koluna gitti. Titreyen parmaklarımla kapıyı yavaşça, hiç ses çıkarmadan biraz daha ittim. Zihnim duyduklarımı reddetmek için çırpınıyordu ama kulaklarım bana acımasız gerçeği sunmaya devam etti.

Murat sırtı bana dönük bir şekilde masasına çökmüştü. Bir eliyle başını tutuyor, diğer eliyle telefonu kulağına bastırıyordu.

"Biliyorum," dedi titrek, çatallı bir sesle. "Biliyorum abla... Ama ne yapabilirdim? Onları yetimhanenin o soğuk duvarları arasına mı bıraksaydım? Anneleri trafik kazasında öldüğünde devlet onları alacaktı. Benim çocuklarım onlar! Benim kanım, benim canım. Başka çarem yoktu!"

Zaman o an durdu. Dünyanın ekseni kaydı, altımdaki zemin büyük bir gürültüyle yarıldı ve ben o dipsiz karanlığın içine düştüm. "Benim çocuklarım..." Bu iki kelime beynimde yankılandıkça, son altı ayda yaşadığım her şey; Murat’ın o aniden beliren evlat edinme sevdası, bana yalvarışları, kariyerimi bitirmem için beni ikna edişi, kurumda o yüzlerce dosya arasından özellikle o iki küçük, ürkek çocuğu seçişi... Hepsi ama hepsi korkunç, kusursuzca planlanmış bir yapbozun parçaları gibi birleşti.

Bana "gerçek bir aile" kuracağımızı söylerken, aslında beni kendi ihanetinin meyvelerine bakıcı yapmak için kandırmıştı. O masum ikizler, kocamın başka bir kadından olan kendi biyolojik çocuklarıydı.

Kapıyı hızla, sonuna kadar açtım. Menteşelerin çıkardığı o tiz gıcırtı, Murat’ın sırtına saplanan bir ok gibi onu yerinden sıçrattı. Başını hızla bana çevirdiğinde, elindeki telefon büyük bir gürültüyle parke zemine düştü. Yüzü kâğıt gibi bembeyazdı. Gözlerindeki o dehşet, suçüstü yakalanmış bir canavarın saf korkusuydu.

"Sen..." diye fısıldadım, sesim o kadar derinden ve soğuk çıkmıştı ki ben bile kendimi tanıyamadım. "Sen ne yaptın?"

Murat telaşla ayağa fırladı, ellerini teslim olur gibi havaya kaldırıp bana doğru bir adım attı. "Hayatım... Lütfen, duydukların... Her şeyi açıklayabilirim. Hikayenin devamı sonrki syfada.."