15 yaşındaki kızım Leyla, mahalledeki huzurevindeki yaşlıları mutlu etmek için 40 elmalı turta yaptı.

Benim adım Reyhan. Otuz iki yaşındayım ve bu hayatta tek başınayım; tabii eğer ruhumun diğer yarısı olan on beş yaşındaki kızım Leyla’yı saymazsanız. Onu on sekiz yaşımda, henüz kendim bir çocukken kucağıma aldım. Zenginlik içinde yüzen, "elalem ne der" korkusuyla nefes alan o itibar budalası ailem için ben bir evlat değil, temizlemeleri gereken bir "lekeydim." Beni sokağın ortasına, bir başıma bıraktılar. Cebimde tek bir kuruş, karnımda bir canla o kapıdan çıktığım gün, dünyanın ne kadar soğuk olduğunu öğrendim. Leyla’yı büyütürken hiçbir güvenlik ağım olmadı. Ne bir emekli maaşına güvenebildim ne de bir aile büyüğünün desteğine. Sadece inatçı, sarsılmaz bir sevgiyle tırnaklarımı hayata geçirdim.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, Leyla’nın benden çok daha bilge ve merhametli bir insan olarak yetiştiğini görüyorum. Belki de benim eksikliğini çektiğim her şeyi o, başkalarına vererek tamamlamaya çalışıyordu. Bir hafta bakarsınız mahalledeki Çocuk Esirgeme Kurumu için harçlıklarını biriktirip oyuncak almış, diğer hafta barınaktaki sahipsiz köpekler için gizlice mutfağımızdaki son sosisleri aşırmış… Bazen onun bu sınırsız iyiliğinden korkardım; dünya, Leyla kadar yumuşak kalpli olanları çabuk hırpalardı çünkü.

Geçen hafta sonu eve geldiğinde yüzünde o tuhaf, derin düşünceli ifade vardı. Mutfak masasına oturdu, çenesini ellerine dayadı ve "Anne," dedi, "elmalı turta pişirmek istiyorum." Gülümseyerek, "Tabii canım, kaç tane yapalım?" diye sordum. Gözlerimin içine en ciddi haliyle bakıp "Kırk tane," dedi. Önce şaka yaptığını, abarttığını sandım. Ama Leyla’nın sözlüğünde boş vaatlere yer yoktu. Meğer o gün mahalledeki huzurevinin önünden geçerken bahçedeki teyzelerle sohbet etmiş. İçlerinden biri, "Ah be güzel kızım, yıllardır ağzımıza şöyle ev yapımı, mis gibi tarçın kokulu bir turta değmedi," diye içini çekmiş. Leyla bunu duyunca, o insanların sadece bir tatlıya değil, hatırlandıklarını hissetmeye ihtiyacı olduğunu anlamış. "İnsanlar unutulmadığını bilmeli anne," dediğinde, boğazımda bir yumru oluştu devamı icin sonrki syfaya gecinz...