Rahmetli eşimin ipek mendillerinden kızıma bir elbise diktim. Zengin bir sınıf arkadaşının annesi bana “ACINASI” dedi… ama karma çoktan işlemeye başlamıştı, farkında değildi.

Rahmetli eşimin ipek mendillerinden kızıma bir elbise diktim. Zengin bir sınıf arkadaşının annesi bana “ACINASI” dedi… ama karma çoktan işlemeye başlamıştı, kendisi bunun farkında bile değildi.

Eşim iki yıl önce kanserden vefat etti. Hayat o gün ikiye bölündü. Öncesi ve sonrası. Bir gün mutfak dolaplarını hangi renge boyayacağımızı tartışıyorduk, ertesi aylarda hastane odasında makinelerin ritmik sesleri arasında elini tutuyordum. Gözlerimin içine bakıp “Buket’e iyi bak” dediği an hâlâ kulaklarımda çınlar.

O günden sonra sadece ben ve kızım Buket kaldık. Altı yaşında, dünyası hâlâ pamuk şeker gibi yumuşak ama hayat çoktan sert yüzünü göstermişti. Klima tamiri yaparak çift vardiya çalışıyorum. Yazın kavurucu sıcağında çatılarda, kışın buz gibi rüzgârda dış ünitelerin başında… Ama bazı aylar faturaları ödemek bile bir mucize gibi geliyor.

Geçen hafta Buket okuldan nefes nefese geldi. Gözleri ışıl ışıldı. “Baba! Okulda yıl sonu gösterisi var! Herkes çok şık giyinecek!” dedi. Sonra sesi yavaşladı, başını eğdi: “Herkes yeni elbise alacakmış…”

O an içime bir ağırlık çöktü. O gece banka hesabıma baktım. Rakamlar acımasızdı. Yeni bir elbise almak mümkün değildi. Ama dolabın üst rafında, eşimin yıllar boyunca biriktirdiği ipek mendiller vardı. Her biri ayrı bir hatıra… çiçekli, nakışlı, renk renk.

Buket uyuduktan sonra eski dikiş makinesini çıkardım. Parmaklarım ustalıkla değil ama sevgiyle çalışıyordu. Üç gece boyunca uykusuz kaldım. Kumaşları birleştirdim, söktüm, yeniden diktim. Sonunda ortaya krem rengi, mavi çiçekli parçalarla yapılmış, yama işi ama zarif bir elbise çıktı devamı icin sonrki sayfya gecinz...