Büyükannemin doğum gününü kutlamak için kardeşim Sergei'nin dairesinde düzenlenen aile yemeğinde, en başından beri kendimi yabancı hissettim.

Herkes yerine oturduktan sonra, yeğenim İlya elinde bir şişe kola ile yanıma geldi. Sanki birazdan tüm dikkatlerin üzerine çekileceğini biliyormuş gibi, acele etmeden yanıma geldi. Durdu, gözlerimin içine baktı ve aniden koyu, tatlı sıvıyı kucağıma döktü.

"Burada yerin yok," dedi herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle. "Büyükannem öyle söylüyor."

Masada kısa bir sessizlik oldu, ardından kahkahalar koptu. Yüksek sesli, gürleyen, neredeyse neşeli bir kahkaha.

Biri kıkırdadı, biri alkışladı.

Annesi Larisa, sandalyesine yaslanıp gülümseyerek arkadaşına, Ilya'nın sadece düşündüklerini söylediğini ve "günümüz gençlerinin böyle olduğunu, sansürsüz konuştuğunu" anlattı.

Sergey bana kısaca baktı ve sanki zararsız bir rutinmiş gibi gülümsedi.

Soğuk, tatlı kola eteğimden aşağı süzülerek kumaşa işledi ve tenime yapıştı. Bacaklarım anında nemlendi ve rahatsız edici derecede soğudu.

Dizlerimi kağıt peçetelerle dikkatlice, yavaşça, herhangi bir rahatsızlık veya acı belirtisi göstermemeye çalışarak sildim. Masadaki kahkahalar, sanki sınırlarımı sınıyormuş gibi, daha da yükseldi devamı sonrki syfda...