Düğünden Dakikalar Önce Ortaya Çıkan Gerçek – Düğüne yalnızca birkaç dakika kalmıştı.

Düğünden Dakikalar Önce Ortaya Çıkan Gerçek

Düğüne yalnızca birkaç dakika kalmıştı. Cemile, ailesine ait büyük bir yalının bahçesinde, beyaz çiçeklerle kaplı ahşap gölgelik altında duvağını düzeltiyordu. Her şey kusursuzdu. Gelinliği üzerindeydi, makyajı tamamdı, bahçeden hafif bir müzik sesi yükseliyordu. Birazdan, üç yıldır “aşkım” diye hitap ettiği adam Rıfat’a doğru yürüyecekti.

Ancak o gün, kader önce konuştu.

Bahçenin arka tarafında, süs ağaçlarının arasından gelen erkek kahkahaları Cemile’nin dikkatini çekti. Rıfat’ın sesini hemen tanıdı; kendinden emin, rahat ve her zaman ona güven veren o ses… İçini açıklayamadığı bir huzursuzluk kapladı. Sessiz adımlarla sesin geldiği yöne doğru ilerledi.

Ve gerçeği duydu.

Rıfat, arkadaşına bu evliliğin bir aşk değil, hesaplanmış bir plan olduğunu anlatıyordu. Asıl hedefinin Cemile’nin babasına ait büyük taşımacılık şirketi olduğunu, evlilikten sonra alacağı yetkilerle şirketin kontrolünü ele geçireceğini söylüyordu. Cemile ise onun gözünde yalnızca “açılması gereken bir kapı”ydı.

Cemile olduğu yerde donup kaldı. Daha önce anlamlandıramadığı pek çok şey zihninde yerine oturdu:
Rıfat’ın şirket evraklarına olan aşırı ilgisi, yetki belgeleriyle ilgili soruları, babasının işleri konuşulurken gözlerinin parlaması…

Bu bir aşk değildi. Bu, soğuk bir hesaptı.

Daha da sarsıcı olan, Rıfat’ın Cemile’nin babasının yaşını ve durumunu bir fırsat olarak görmesiydi. Küçük hukuki düzenlemelerle her şeyi “aile içinde” tutabileceğini söylüyordu.

Cemile her şeyi o anda bitirebilirdi. Düğünü durdurabilir, konukların önüne çıkıp gerçeği anlatabilirdi.
Ama içindeki başka bir ses, bunun yeterli olmayacağını fısıldadı.

Bu adam yalnızca onu değil, ailesini ve emekle kurulmuş bir şirketi de tehdit ediyordu.

Derin bir nefes aldı. Omuzlarını dikleştirdi, duvağını düzeltti.

“Kazandığını sanıyorsa…” diye geçirdi içinden,
“bırak öyle sansın.”

Hiçbir şey olmamış gibi, sakin ve kararlı adımlarla tören alanına döndü. Çiçeklerle süslü yürüyüş yolunda ilerlerken yüzünde tek bir mimik bile değişmedi.

Kimse fark etmedi.
Ama o andan itibaren Cemile artık eski Cemile değildi.

O düğün, bir son değil, hesaplaşmanın başlangıcıydı.

Cemile, çiçeklerle süslü yürüyüş yolunun başında durduğunda, dışarıdan bakan herkes onu “şanslı gelin” sanıyordu. Oysa içi buz kesmişti; kalbi korkudan değil, karardan hızlı atıyordu.

Davullar hafifçe vurdu. Müzik yükseldi. Cemile gülümsemeyi unutmadan yürüdü. Rıfat’ın gözleri onu görünce parladı; o parıltıda sevgi değil, zafer vardı. Cemile bunu artık ayırt edebiliyordu.

Nikâh memuru sorularını sordu. “Evet” kelimesi Cemile’nin ağzından çıktı ama içinden bir başka cümle geçti:

Bu, senin sandığın gibi bir başlangıç değil.

İmzalar atılırken Rıfat’ın eli Cemile’nin elinin üstüne hafifçe kapandı; sahiplenmek isteyen bir hareketti. Cemile elini çekmedi. Onu rahat bıraktı. Rahatlık, bazen en tehlikeli tuzaktı.

Tören bitti, alkışlar yükseldi, fotoğraflar çekildi. Cemile herkesle tek tek sarıldı, babası Erdem Beyin (Rıfat’ın az önce “yaşlı adam” dediği kişi) yanağına öpücük kondurdu. Erdem Bey’in yüzü gururla aydınlıktı.

“Mutlu musun kızım?” diye fısıldadı.

Cemile’nin boğazı düğümlendi. Bir an gerçeği haykırmak istedi. Sonra babasının gözlerine bakıp, onun kalbini kırmadan söyleyebileceği tek şeyi söyledi:

“Çok… sakinim baba.”

Erdem Bey bunu “heyecan” sandı. Cemile ise “fırtına öncesi sessizlik” demek istemişti devamı sonrki syfada...