Kayınvalidem yemeğimi yiyor, kocam ise sadece gülüyor

KENDİ EVİMDE BİR GÖLGE GİBİYİM: Kayınvalidem yemeğimi yiyor, kocam ise sadece gülüyor! - Hanımlar, akıl danışmaya ihtiyacım var çünkü artık sabrımın sonuna geldim. Dört çocuk annesiyim, en küçüğü henüz üç aylık. Yorgunluktan, uykusuzluktan bitmiş halimle hem çocuklara hem eve yetişmeye çalışırken öyle bir şey yaşıyorum ki şaka gibi ama gerçek...

Olay şu: Kayınvalidem "yardıma" diye geliyor ama bebeğin yüzüne bakmadığı gibi mutfağa girip kendime ayırdığım bir fincan kahveyi, buzdolabındaki yemeği, ne varsa ben emzirirken bitirip bir de pişkin pişkin "Eline sağlık" diyor. Kocamla konuştum, "Hallederim" dedi ama hiçbir şey değişmedi.

Ve bardağı taşıran son damla: Geçen akşam evde dört tane pizza yaptım. Bebeği uyutup mutfağa bir geldim ki pizzalardan eser yok! Kocam ve kayınvalidem son dilimleri gömüyorlar. 13 yaşındaki oğlumun benim için ayırıp üzerine not bıraktığı tabağı bile kayınvalidem "Artık sandım" diyerek yemiş! Kocam ise karşımda sadece gülüyor...

Kendi evimde bir boğaz yemeğe muhtaç bırakılmak, en yakınlarım tarafından görmezden gelinmek canıma tak etti. Artık bir şeylerin değişme vakti geldi! Bundan sonra yapacaklarım kimsenin aklına gelmeyecekti..

O gece mutfaktan sessizce çıktım. Ne kavga ettim, ne de bir kelime söyledim. Bebeğimi kucağıma alıp yatak odasına geçtim. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken karnımın açlıktan guruldaması, kalbimin kırıklığının yanında hiç kalıyordu. O pizzalar sadece hamur ve peynir değildi; onlar benim uykusuz geçen gecelerimin, dört çocuk arasında kendime ayırmaya çalıştığım beş dakikanın, ayakta durma çabamın simgesiydi. Kocamın gülüşü ve kayınvalidemin o "Artık sandım," deyişi kulaklarımda çınlıyordu.

Ertesi sabah uyandığımda içimde farklı bir kararlılık vardı. Artık "fedakar anne" veya "her şeye yetişen gelin" olmayacaktım. Eğer bu evde bir gölge gibi görülüyorsam, gölgelerin de kendine has kuralları olduğunu onlara öğretecektim devamı sonrki syfda.