O Sabah Hiç Tanımadığım Bir Kıza Yardım Etmiştim Ama Bu Benim Hayatımı Fark Etmeden Altüst Edecekti..

O sabah soğuk, iliklere işliyordu. Havaalanına yetişme telaşıyla yürürken, girişin hemen yanında bir bankta kıvrılmış hâlde oturan genç bir kız gözüme takıldı. Ondokuz yaşlarının sonlarındaydı. Üzerinde mont yoktu; ince bir kazakla titriyor, sırt çantasını yastık yapmıştı. Dudakları morarmış, elleri dizlerinin arasında sıkıca kenetlenmişti.

Yanına yaklaştım.
“Tatlım,” dedim, sesimi yumuşatarak, “donuyorsun.”

Şaşkınlıkla başını kaldırdı. Gözlerinden hem üşüme hem de tedirginlik okunuyordu.

Annemin yıllar önce ördüğü kalın yün atkımı çıkardım, omuzlarına sardım. Sessizce itiraz etmeye çalıştı ama atkıyı yerinde tuttum.

“Lütfen,” dedim. “Sakla.”

Gitmek üzereyken cebime uzandım, ona 500 TL verdim.
“Sıcak bir şeyler al,” dedim. “Çorba, kahvaltı… Ne iyi gelirse.”

Tereddüt etti.
“Emin misiniz?” diye fısıldadı.

“Kesinlikle,” dedim. “Kendine iyi bak.”

Parayı ve atkıyı sıkıca tutarken, arkamdan neredeyse duyulmayan bir
“Teşekkür ederim…” geldi.

Bunun küçük bir iyilik olduğunu düşünüp yoluma devam ettim.

Ama saatler sonra uçağa binip birinci sınıfta koltuğuma yerleştiğimde, olduğum yerde donup kaldım.

Karşımda o kız vardı.

Artık üzerinde temiz, şık, ütülü bir mont vardı. Boynunda hâlâ benim atkım duruyordu. Yanında takım elbiseli iki adam ayakta bekliyordu.

Adamların biri saygılı bir sesle konuştu:
“Bayan Elif, bir şeye ihtiyacınız olursa hemen dışarıdayız.”

Genç kız başını salladı…
ve doğrudan bana baktı.

O an aklımdan tek bir soru geçti:

“Ben kime yardım etmiştim?”

Ona baktım. O da bana baktı.

Bakışlarında şaşkınlık yoktu. Kaçamak bir utanma da… Aksine, sakin ve derin bir ifade vardı. Sanki bu anı önceden biliyormuş gibiydi. Boğazım kurudu. Az önce, birkaç saat önce, bir bankta titreyen o genç kızla, şu an karşımda oturan kişi aynı olamazdı. Ama atkı… Annemin atkısı… Hâlâ boynundaydı.

Yerime oturdum. Kalbim göğsüme sığmıyordu. Güvenlik görevlileri birkaç adım geride durdu. Uçak kapıları kapanırken, zihnimde tek bir soru dönüp duruyordu: Ben kime yardım etmiştim?

Bir süre sessizlik oldu. Uçak pistte ilerlerken, yanımdaki koltuğa doğru hafifçe döndü.

“Atkı için teşekkür ederim,” dedi.

Sesi sakindi. Ne o sabahki ürkek fısıltıya benziyordu ne de üstten bakan bir tona sahipti.

“Rica ederim,” diyebildim sadece. Sonra dayanamayıp sordum:
“Affedersiniz ama… sizi sabah istasyonda gördüm. Şimdi ise…”

Gülümsedi. Küçük, yorgun ama gerçek bir gülümsemeydi.

“Şaşırmanız çok normal,” dedi. “Çoğu insan aynı tepkiyi verirdi.”

“Çoğu insan mı?” diye tekrarladım istemsizce.

Bir an pencereden dışarı baktı. Sonra yeniden bana döndü.

“Ben Elif,” dedi. “Ama bu hikâyenin tamamı için bu yeterli bir isim değil.”

Derin bir nefes aldı...