Kızımı hizmetçi olarak çalıştırıyorlardı benim yaptığım şey ise..

Uzun yıllar boyunca yurt dışında çalıştım. Hayatım neredeyse tek bir amaç etrafında şekillenmişti: Kızımın geleceğini güvence altına almak. Ofiste muhasebeci olarak çalıştım, kazandığım her kuruşu biriktirdim. Memlekette bıraktığım bir ailem vardı; kızım, eşi ve çocukları. Onlar için geniş, güzel bir ev satın aldım. Kızım rahat etsin, huzurlu ve mutlu bir hayat sürsün istedim. Onun için her şey hazırdı diye düşünüyordum.

Yıllar boyunca sık sık konuştuk ama görüşmeler hep kısa oldu. Kızım her defasında her şeyin yolunda olduğunu, sadece çok yorulduğunu, evde bitmeyen işler olduğunu söylüyordu. Ben de bunu normal karşıladım. Sonuçta ev, çocuklar, sorumluluklar… Kendimi böyle avutuyordum. Eve döneceğim günü hayal ederek yaşadım.

Ve o gün geldi.

Kimseye haber vermemeye karar verdim. Sürpriz yapmak istiyordum. Anahtarımı cebimden çıkarıp kapıyı sessizce açtım. Aklımda tek bir sahne vardı: “Sürpriz, geldim!” dediğimde yüzlerindeki şaşkınlık.

Ama asıl sürpriz beni bekliyordu.

Evin kapısından içeri girdiğim an donup kaldım.

Geniş salonda, kızım dizlerinin üzerinde yerdeydi. Yerleri siliyordu. Üzerinde kirlenmiş bir önlük vardı. Önlüğün üzerinde büyük harflerle “Bu evin hizmetçisi” yazıyordu. Mavi bir hizmetçi üniforması giymişti. Ellerinin titrediğini gördüm. Bileklerindeki morluklar hemen gözüme çarptı — birini zorla tuttuğunuzda oluşan türden izlerdi. Yüzü yorgundu, çökmüştü. Sanki yıllar bir anda omuzlarına çökmüş gibiydi.

Beni fark etmedi.

Başını kaldırdığında göz göze geldik.

— Anne?.. — diye fısıldadı.

Ayağa fırlayıp bana sarıldı. Telaşla her şeyin yolunda olduğunu söylemeye başladı. “Misafirler var, sen yanlış anladın” dedi. Ama gerçek, saklanamayacak kadar açıktı.

Evde kayınpederi, kayınvalidesi ve eşinin küçük kız kardeşi yaşıyordu. Sözde “geçici” olarak gelmişlerdi ama çoktan evin gerçek sahipleri gibi davranıyorlardı. Kocası da onların yanındaydı. Kızım ise bu evde evin hanımı değil, herkesin hizmetçisiydi. Yemek yapıyor, temizlik yapıyor, çamaşır yıkıyor; herkesten önce kalkıyor, herkesten sonra yatıyordu. Benim onun mutluluğu için aldığım evde.

Sessizce dinledim. Tek kelime etmedim.

Sonra öyle bir şey yaptım ki, evdeki herkesin rengi attı...

Elim titremedi. O an içimde bir şeyin koptuğunu hissettim ama sesimi çıkarmadım. Yıllar boyunca sabretmeyi, beklemeyi, susmayı öğrenmiştim. Şimdi de susacaktım. Ama bu sessizlik fırtına öncesiydi.

Salonda duran herkese tek tek baktım. Kayınpeder koltukta yayılmıştı, sanki ev onunmuş gibi. Kayınvalide mutfağın kapısında dikilmiş, beni tepeden tırnağa süzüyordu. Genç kız telefonuyla oynuyor, varlığımdan bile rahatsız olmuyordu. Kızım ise arkamda, sessizce ağlıyordu. O an anladım: Eğer ben konuşmazsam, kimse onun adına konuşmayacaktı.

“Çay koyayım mı?” dedi kayınvalide, soğuk bir sesle.
Başımı salladım.
“Gerek yok,” dedim. “Zaten uzun kalmayacağım.”

Bu söz herkesi şaşırttı. Kızım bana döndü, gözlerinde korku vardı. Gitmemi istemiyordu, ama kalmamın da ne anlama geleceğini bilmiyordu.

Çantamdan evrak çantamı çıkardım. Yıllarca muhasebecilik yapmış bir kadındım. Düzen, belge, imza… Bunlar benim dünyamdı. Masanın üzerine kalın bir dosya bıraktım. Dosya kapanırken çıkan ses salonda yankılandı.

“Bu evle ilgili bazı şeyleri konuşmamız gerekiyor,” dedim sakince.

Kayınpeder kaşlarını çattı.
“Bu ev oğlumun evidir,” dedi. “Biz ailece yaşıyoruz.”

Gülümsedim. Ama bu gülümseme sıcak değildi.
“Hayır,” dedim. “Bu ev benim.”

Dosyayı açtım. Tapu fotokopisi en üstteydi. Ardından banka dekontları, noter belgeleri, vekâletnameler… Her şey eksiksizdi. Evi alırken kızımın üzerine yapmamıştım. İçimde bir ses, “Her ihtimale karşı” demişti. O sesi ilk kez bu kadar net duydum.Devamı sonrki syfda..