32 yaşında bir kadınım ve ilk çocuğumu kucağıma almayı bekliyorum

Kutunun kapağı tamamen açıldığında, gökyüzüne ne pembe ne de mavi balonlar yükseldi. Onun yerine, helyumla şişirilmiş kömür karası balonlar yavaşça havaya süzüldü. Her bir balonun ucundaki ipe, Berk ve Hazal’ın gizli buluşmalarında çekilmiş fotoğraflarının net çıktıları ve birbirlerine attıkları en iğrenç mesajların ekran görüntüleri asılmıştı.

Bahçedeki o neşeli müzik sanki bir bıçakla kesilmiş gibi sustu. Davetlilerin uğultusu yerini mezar sessizliğine bıraktı. Berk’in elindeki şampanya kadehi büyük bir gürültüyle beton zemine düşüp paramparça oldu. O an, havada süzülen siyah balonlardan birine asılı olan fotoğraf, tam önündeki masanın üzerine kondu. Fotoğrafta, Berk ve kız kardeşim Hazal, geçen hafta "iş yemeğindeyim" dediği gece bir restoranın karanlık köşesinde öpüşürken görülüyordu.

"Bu... Bu ne?" diye fısıldadı Berk. Sesi titriyordu, yüzündeki o taze baba adayı sevinci yerini kireç gibi bir solgunluğa bırakmıştı.

Gözlerimi ondan ayırmadım. Kalbim göğüs kafesimi delmek istercesine çarpıyordu ama dışarıdan bakıldığında bir buz kütlesi kadar soğukkanlı görünüyordum. "Cinsiyet partisi istemiştin, Berk," dedim, sesim mikrofondan tüm bahçeye yankılanarak. "Bebeğin cinsiyetini merak ediyordun değil mi? Ama ben daha önemli bir şeyi açıklamanın vaktinin geldiğini düşündüm: Bu ailenin gerçek yüzünü."

Kafamı yana çevirip Hazal’a baktım. Kız kardeşim, o sinsi "iyilik meleği" maskesini çoktan düşürmüştü. Bir eliyle ağzını kapatmış, diğer eliyle titreyerek masaya tutunuyordu. Gözleri misafirlerin üzerinde geziniyor, kaçacak bir yer arıyordu. Ama kaçamazdı. Annem ve babam en ön sırada, ellerindeki içecekleri bırakmış, sanki bir kâbusun içindeymiş gibi kızlarına bakıyorlardı.Devamı sonrki syfda..