Anneannemin bana bıraktığı anahtar nasıl bir sır saklıyordu?

Tavan arasının kapısı, menteşelerinden gelen tiz bir çığlıkla aralandı. İçerideki hava o kadar yoğundu ki, ciğerlerime dolan toz ve küf kokusu bir an için nefesimi kesti. El fenerimin ışığını karanlığın kalbine doğrulttum; ışık huzmesi, havada asılı duran milyonlarca toz zerreciğinin arasında dans ederek karşımdaki eski sandıklara ve üzeri çarşaflarla örtülmüş eşyalara çarptı.

Her adımımda zemin, sanki ev benden bir şeyler saklamaya çalışıyormuş gibi feryat ediyordu. Köşede, anneannemin yıllardır dokunmadığı o eski dikiş makinesi duruyordu; üzeri kalın bir toz tabakasıyla kaplanmış olsa da, gümüş rengi kolu fenerin ışığında hüzünle parlıyordu. Ama gözüm asıl hedefi arıyordu. Selma Teyze’nin verdiği anahtarın açacağı o "şeyi".

Odanın en ucunda, kiremit rengi bir kadife örtünün altına gizlenmiş küçük, ahşap bir komodin fark ettim. Örtüyü kaldırdığımda altından çıkan oyma işçiliği, anneannemin gençliğinden kalma o meşhur ceviz sandığını anımsatıyordu. Anahtarı titreyen parmaklarımla kilide yerleştirdim. Klik. Ses, sessiz tavan arasında bir silah patlaması gibi yankılandı.

Kapağı açtığımda karşıma çıkan ilk şey, bir tomar kağıt ve eski bir ses kayıt cihazıydı. En üstteki kağıdı elime aldım. Bu bir banka dökümüydü. Gözlerim rakamlar üzerinde gezinirken kalbimin atış hızı kulaklarımda uğuldamaya başladı. Anneannemin emekli maaşının yattığı hesaptan, son altı ay içinde düzenli olarak büyük meblağlar çekilmişti. Ama o hiçbir zaman harcama yapmazdı; ekmeğini bile Selma Teyze getirirdi.

Sayfayı çevirdiğimde kanım dondu. Notlar vardı. Burak’ın el yazısıyla yazılmış notlar.

"Bu ayki ödeme gecikti. Eğer Merve’nin olanları bilmesini istemiyorsan, o arsayı devretmen gerekiyor. Yaşlısın, paraya ihtiyacın yok ama benim var."

Gözyaşlarım kağıdın üzerine düşerken, Burak’ın o "sabırsız" tavırlarının, para hırsının ve "anıları bırak" demesinin altındaki asıl sebebi anlamaya başlıyordum. O, bu evi ve içindeki her şeyi çoktan bir ganimet olarak görmeye başlamıştı. Ama asıl bomba, en alttaki zarfın içindeydi. Zarfın üzerinde titrek bir el yazısıyla sadece benim adım yazılıydı: "Merve'ye..."

Tam zarfı açacakken aşağıdan bir ses geldi. Dış kapının sertçe kapandığını duydum.

"Merve! Hala orada mısın?"

Burak’ın sesiydi. Ama az önceki sabırsız sesi gitmiş, yerine buz gibi, sorgulayıcı bir ton gelmişti. Gitmemişti. Gitmiş gibi yapıp beni izlemişti. Merdivenlerden gelen ağır ve emin adımları duydum. Kaçacak yerim yoktu. Ses kayıt cihazını ve zarfı hızla hırkamın cebine tıktım, sandığı kapatıp üzerine örtüyü serdim..Devamı