Düğünümüzden bir gün sonra

...Ekranda, düğünün bittiği ve misafirlerin dağıldığı saatler görünüyordu. Görüntüde, restoranın arka bahçesine açılan personel kapısı vardı. Kocası Murat, o kapıdan dışarı çıktı. Ama yüzünde, Aylin'in bildiği o sevgi dolu, yumuşak ifade yoktu. Omuzları düşmüş, yüzü kaskatı ve sıkkın bir haldeydi. Cebinden bir sigara paketi çıkardı—oysa Aylin'e asla sigara içmediğini söylemişti—ve sinirli bir şekilde bir dal yaktı.

Tam o sırada kadraja iki kişi daha girdi: Düğünde Murat’ın "annesi" ve "babası" olarak elini öptüğü, Aylin'e sarılıp ağlayan o yaşlı çift.

Aylin, onların Murat’a sarılmasını beklerken, gördüğü şeyle olduğu yerde donakaldı.

Murat, ceketinin iç cebinden kalın bir zarf çıkardı. Zarfı "babasına" uzattı ve dudaklarından dökülen kelimeler, kameranın yüksek kaliteli mikrofonu sayesinde net bir şekilde duyuluyordu:

— Alın, bu anlaştığımız miktar. Geri kalanı, evi üzerime aldığımda vereceğim.

Yaşlı adam parayı sayarken, "annesi" peruğunu düzeltti ve şikayetçi bir tonla konuştu: — Bu kadar ağlamak için ekstra ödeme yapman gerekirdi Murat. Kız gerçekten safmış, hiçbir şeyden şüphelenmedi.

Murat, o buz gibi, alaycı gülümsemesiyle cevap verdi: — Evet, aşk gözünü kör etmişti. Sadece birkaç ay daha sabredin. Aylin’in bankadaki mirası ve o ev benim olduğunda, hepiniz payınızı alıp gideceksiniz. O zamana kadar "iyi aile" rolüne devam edin.Devamı sonrki syfada..