Eşime ve kızıma buketler almak için çiçekçiye girdim

Beynimden vurulmuşa dönmüştüm. O an elimdeki pahalı buketi fırlatıp atmak, o tezgâhı o saygısız kızın başına yıkmak istedim. Ama öfke, o yaşlı beyefendinin zarafetine yakışmazdı. Derin bir nefes aldım ve hızla kapıya yöneldim.

Yaşlı adam tam dükkândan çıkmak üzereyken, nazikçe koluna dokundum.

"Beyefendi, bir saniye bekler misiniz lütfen?"

Adamcağız irkildi. Nemli gözlerini bana çevirdiğinde, o bakışlardaki kırgınlık ve mahcubiyet içimi bir kez daha dağladı. Elindeki o zavallı, kuru dalı saklamaya çalışarak, "Buyurun evladım, bir kusur mu işledik?" dedi titrek bir sesle. Hâlâ nezaketinden ödün vermiyordu.

"Asla," dedim kararlı bir sesle, gözlerimin içine bakarak. "Asıl kusur size yapıldı. Lütfen, içeri buyurun."

Onu nazikçe ama itiraz kabul etmez bir tavırla tekrar dükkânın ortasına doğru yönlendirdim. Sonra tezgâha, o küstah kıza döndüm. Bakışlarımdaki ciddiyeti görmüş olacak ki, az önceki o alaycı tavrından eser kalmamıştı, huzursuzca yerinde kıpırdandı.

"O parayı hemen beyefendiye geri ver," dedim. Sesim dükkânın sessizliğinde buz gibi yankılandı.

Kız şaşkınlıkla kekeledi: "A-ama... satışı yaptım, fişi kestim bile..."

"Umurumda değil," diye kestim sözünü. "O kurumuş dalı da çöpe at. Bu beyefendiye hak ettiği saygıyı göstereceksin."

Kız, şikâyet etmek üzere ağzını açtı ama gözlerimdeki kararlılığı görünce vazgeçti. Somurtarak kasayı açtı ve buruşuk banknotları tezgâhın üzerine fırlattı.

Paraları alıp yaşlı adamın avucuna geri koydum. Eli, sonbahar yaprağı gibi titriyordu. "Bunlar sizde kalsın beyefendi," dedim yumuşak bir sesle. Sonra tekrar satıcı kıza döndüm.Devamı sonrki syfada..