Torunum beni huzurevine bıraktı — banknotların arasına sakladığım notu görünce şoka girdi.

Torunum beni huzurevine verdi — banknotların arasına sakladığım notu görünce şoka girdi.

Benim adım Gülnur, 74 yaşındayım, dul bir kadınım. Torunum Tunç’u tek başıma büyüttüm. Annesi doğumda öldü, babası ise… kumarbazdı; kadınları eşya gibi gören sorumsuz bir adamdı. Tunç on iki yaşındayken onu yanıma aldım ve bütün hayatımı ona adadım. O ise defalarca kalbimi kırdı.

Neredeyse hiç ziyarete gelmezdi — yılda bir kere bile zor. Doğum günlerimi? Bayramları? Asla hatırlamazdı. Her yılbaşı ona çoraplar, atkılar, kazaklar örerdim… eskiden olduğu gibi küçük hediyeler. Sessizce alır, ceplerine tıkıştırır ve çıkıp giderdi. Nasıl olduğumu bile sormazdı.

Bir gün, hiç beklemediğim bir anda, rahmetli eşimin eski evinin kapısında belirdi.

— Büyükanne… — dedi telaşla. — Yardıma ihtiyacım var. Nazlı… ameliyata girmesi gerekiyor. Param bitti. Bana… biraz yardım eder misin?

— Ameliyat mı? Ne oldu? Ciddi bir şey mi?

— Evet! Çok ciddi. Acil olmasa asla istemezdim.

Her zaman onun iyiliğini istedim. Birikimimin çok az olduğunu biliyordum — tedaviye yetmezdi. Ama aile evim çok değerliydi. Tek bir kararla hepsinden vazgeçmek… kolay değildi. Ama torun sevgisi ağır bastı.
Evi sattım ve onlarla aynı eve taşındım.

İçimde hâlâ biraz aile sıcaklığı bulurum diye umuyordum.

Başlarda umutluydum. Yemek yapıyordum, temizlik yapıyordum, Nazlı rahat etsin diye elimden geleni yapıyordum. Ama bir gün, odalarının yanından geçerken duyduğum konuşma tüm dünyamı yıktı.g'rsele ilrleyn devamı sonrki syfada..